1. Skip to Menu
  2. Skip to Content
  3. Skip to Footer>

Γενικές Πληροφορίες - Στόχοι

Μετά από 17 χρόνια σκληρής δουλειάς, έχω την χαρά να ακούω συνεχώς και από παντού να θεωρούν το Ωδείο Τέχνης και την δουλειά μας ως την πιο εμπεριστατωμένη εκπαιδευτική δραστηριότητα στο τομέα της Σύγχρονης Μουσικής και ειδικότερα της JAZZ, του FUSION, της ROCK και του BLUES.
Πράγματι, αξίζει ένα μεγάλο μπράβο σε όσους εργάζονται όλα αυτά τα χρόνια για αυτό το σκοπό!!
Δεν είναι αλήθεια ότι η σχολή μας είναι δύσκολή, απλά δεν χαρίζουμε πτυχία! Θέλουμε, όσοι φοιτούν, να μάθουν ΥΠΕΥΘΥΝΑ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ και ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ ότι διδάσκουμε. 
Φέτος δε, συζητάμε μαζί με τους σπουδαστές μας τα δίδακτρα και τα ΣΥΝΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ για να μπορούν όλοι να χαρούν τις σπουδές τους στο επίπεδο που εμείς θέλουμε να προσφέρουμε, χωρίς εμπόδια. 
Περιμένω όλους εκείνους που θέλουν να σπουδάσουν σε βάθος τη JAZZ, το FUSION, το BLUES, το ROCK, που θέλουν να μάθουν όλα τα μαγικά μυστικά της Σύγχρονης jazz-rock Αρμονίας και, τελικά, να γίνουν πραγματικοί over all μουσικοί!!

 

Γιώργος Φακανάς


Ακολουθούν:

- Εισαγωγικό σημείωμα

- Άρθρο "Μουσική εκπαίδευση: Πολιτισμιακή αναγκαιότητα"

- Άρθρο από το BASS MUSICIAN MAGAZINE "Η ανάπτυξη της τεχνικής και η σωστή χρήση της βοηθά την εκφραστικότητα και την μουσικότητα"

 

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑ Καλλιτεχνικού Διευθυντή

Από τη μια είναι το όνειρο και από την άλλη η επίτευξή του. Η γέφυρα στη μέση είναι φτιαγμένη από μόρφωση, πείρα, ψυχή και κόπο. Το Ωδείο είναι η γέφυρα όπου στο τέλος της μετουσιώνεται το όνειρο και η φιλοδοξία στη μουσική σε δημιουργική πραγματικότητα. Ο χώρος όπου μέσα από την ουσιαστική γνώση ανοίγει ο δρόμος προς την ελεύθερη μουσική πράξη.

Στις σκέψεις μας αυτές βασίσαμε την ίδρυση ενός Ωδείου με στόχο τη βαθύτερη μουσική εκπαίδευση.

Το ART MUSIC SCHOOL - ΩΔΕΙΟ ΤΕΧΝΗΣ Γ.Β. ΦΑΚΑΝΑΣ λειτουργεί εδώ και λίγα χρόνια προσφέροντας συστηματική μόρφωση στη σύγχρονη, στην κλασική και στην παραδοσιακή μουσική, σε εκατοντάδες μαθητές που αναζήτησαν δίπλα μας την ολοκληρωμένη μουσική εκπαίδευση. Ταυτόχρονα στους χώρους μας έχουν πραγματοποιηθεί τόσες μουσικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, παραστάσεις, σεμινάρια από τους μεγαλύτερους μουσικούς του κόσμου, παρουσιάσεις, μουσικοθεατρικές παραγωγές και συναυλίες, που το Ωδείο έγινε μια πραγματική μουσική πολιτεία, ένας ολόκληρος μουσικός κόσμος. Οι καθηγητές και οι συνεργάτες του Ωδείου διαθέτουν την απαραίτητη διδακτική εμπειρία, είναι οι ίδιοι δημιουργοί νέας μουσικής και γνωρίζουν τον τρόπο να μεταδώσουν τη σημερινή μουσική πραγματικότητα όπως εκείνοι τη ζούν καθημερινά στις συναυλίες, στα studio ηχογράφησης, στα θέατρα, στις πρόβες, στους χώρους μουσικής παραγωγής και όπου αλλού ζητείται και αναπτύσσεται η μουσική.

Για την ορθότερη και αποτελεσματικότερη μετάδοση αυτών των γνώσεων δημιουργήσαμε στο ΤΜΗΜΑ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ένα πλήρως διαρθρωμένο εκπαιδευτικό σύστημα με αρχή, μέση και τέλος. Τα προγράμματα σπουδών αποτελούν μια αλυσίδα γνώσεων. Είναι αλληλένδετα και παράλληλα. Στο ΤΜΗΜΑ ΚΛΑΣΙΚΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ προτείνουμε ένα ανανεωμένο κλασικό ωδείο όπου η παράδοση συναντά το νεωτερισμό. Στόχος μας είναι να μην προσφέρουμε στείρα θεωρητική γνώση, αλλά να δίνουμε την ευκαιρία στο σπουδαστή μας να εφαρμόσει τις νέες γνώσεις του μαζί μας για να μπορεί να τις χρησιμοποιήσει αργότερα με σιγουριά. Με άλλα λόγια φιλοδοξούμε να καταστήσουμε τον σπουδαστή μας μουσικό του σήμερα με τη βεβαιότητα ότι δεν θα υπάρξει γι αυτόν μουσικό σχήμα στο οποίο δεν θα έχει άποψη και δυνατότητα συμμετοχής.

Έτσι λοιπόν απευθυνόμαστε:

  • Στους αρχάριους οποιασδήποτε ηλικίας που επιθυμούν να γνωρίσουν κάποιον από τους προηγούμενους μουσικούς κόσμους.
  • Στους αυτοδίδακτους που συνδυάζοντας τον αυθορμητισμό με τη γνώση μπορούν να ξεπεράσουν τ' αδιέξοδα.
  • Στους χιλιάδες επαγγελματίες των χώρων ψυχαγωγίας που θέλουν ν' αυξήσουν τις γνώσεις τους ή να καλύψουν τα κενά.
  • Στους ερασιτέχνες χομπίστες που αναζητούν μια υψηλότερη σχέση και απόλαυση από τη μουσική εμπειρία.
  • Στους νέους γονείς για να προτρέψουν τα παιδιά τους στη μουσική, μακριά από παλιές αντιλήψεις.
  • Στους απόφοιτους Ωδείων για μια παραπέρα ανάπτυξη των γνώσεών τους.
  • Στους υποψήφιους Α.Ε.Ι. Μουσικής.

... και γενικότερα σ' όλους εκείνους που αντιμετωπίζουν τη μουσική στην πραγματική της διάσταση: ως αγωγή της ψυχής και ως δυναμικό και δημιουργικό επάγγελμα με κοινωνική καταξίωση.

Σήμερα η μουσική ζητιέται και υπάρχει παντού: χώροι έκφρασης, τηλεόραση, ραδιόφωνο, θέατρο, κινηματογράφος, διαφήμιση, νέες τεχνολογίες. Υπάρχουν πολλές επιλογές που σίγουρα ο μορφωμένος και εκπαιδευμένος μουσικός μπορεί να εκμεταλλευτεί. Εμείς στο ΩΔΕΙΟ ΤΕΧΝΗΣ Γ.Β. ΦΑΚΑΝΑΣ, αυτή την αντίληψη προωθούμε και αυτή τη λογική διδάσκουμε. Η μουσική, είτε σαν επάγγελμα είτε σαν χόμπυ έχει πολλές διαστάσεις και προσφέρει πολλές διεξόδους. Η μονοδιάστατη αντίληψή της ανήκει στο παρελθόν. Έτσι με σοβαρότητα, ευθύνη, εμπειρία, γνώση, σύστημα και σεβασμό στην τέχνη της μουσικής είμαστε για άλλη μια φορά παρόντες εδώ στο ΩΔΕΙΟ ΤΕΧΝΗΣ Γ.Β. ΦΑΚΑΝΑΣ στον υπέροχο και πολυδιάστατο μουσικό μας χώρο όπου με χαρά σας καλωσορίζουμε.

 

MOYΣΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ: ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΑΚΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΑΚΑΝΑΣ (καθηγητής μουσικής)


Έλλειψη παιδείας σημαίνει αναξιοκρατία. Υπάρχει πάντα ένα αντικειμενικό επίπεδο πέρα από την υποκειμενική επιφάνεια, στο οποίο όλοι συμφωνούν για το καλό ή το κακό. Η παιδεία, δηλαδή η εκπαίδευση πάνω στην προγενέστερη γνώση, δημιουργεί αλάνθαστα και αντικειμενικά κριτήρια για ότι συμβαίνει στην τέχνη ή στην κοινωνία γενικότερα. Σ΄ ένα κοινωνικό σύνολο, όπου δεν υπάρχει δημοκρατικά οργανωμένη εκπαίδευση, επικρατεί η ημιμάθεια ο κακώς εννοούμενος ερασιτεχνισμός και οι αξίες χάνουν το νόημά τους. Η παιδεία είναι σημείο αναφοράς του ήθους και των αρχών ενός συνόλου. Ειδικά η καλλιτεχνική εκπαίδευση ισορροπεί και εξανθρωπίζει τις σκέψεις και τις πράξεις των μελλοντικών λειτουργών της τέχνης. Αποβάλλει από αυτούς το φόβο της σύγκρισης, τον πρωταθλητισμό και αναδεικνύει το πραγματικό πρόσωπο της τέχνης που ενώνει, ερευνά, λυτρώνει, αποφασίζει και προχωρά.


Όταν λοιπόν μια χώρα αναζητά το πρόσωπο και το ρόλο της στην παγκόσμια πραγματικότητα εκπαιδεύει τους κατοίκους της, για να έχουν τη δυνατότητα της αυτόνομης δημιουργίας ή της ιδιαίτερης επεξεργασίας ξένων ερεθισμάτων. Στην τέχνη, στη μουσική, η ανάγκη αυτή γίνεται επιτακτικότερη. Είναι γεγονός, πέρα από κάθε αμφισβήτηση, ότι η μουσική παιδεία γενικά, αλλά και η σύγχρονη μουσική εκπαίδευση στην Ελλάδα δεν έχει τύχει ιδιαίτερης μέριμνας, με συνέπεια η χώρα που στο παρελθόν γέννησε τις τέχνες και τα γράμματα να στερείται από ένα ανάλογο παρόν. Η κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα στην Ελλάδα του 20ου αιώνα και οι αρνητικές οικονομικές εξελίξεις που σε μεγάλο βαθμό την προσδιόρισαν και την προσδιορίζουν, αποτελούν τις κύριες αιτίες που η μουσική και κατ΄ επέκταση η καλλιτεχνική παιδεία δεν προσέλαβε τις διαστάσεις που θα αντανακλούσαν το αρχαίο ελληνικό πνεύμα και που θα αποτελούσαν αντάξια επέκταση του προηγούμενου μεγέθους τους.


Ακόμη η προτεραιότητα που δόθηκε σε βιοτικά προβλήματα που οξύνθηκαν μετά τη λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και του ελληνικού εμφυλίου και που αφορούσαν την επούλωση των βαθιών κοινωνικών αλλά και οικονομικών πληγών που άφησε πίσω της η λαίλαπα του πολέμου, αποτέλεσε την τροχοπέδη σε κάθε δημιουργική σκέψη και κατεύθυνση προς την πολιτισμιακή αναβάθμιση όσον αυτή αφορά την ανάπτυξη των τεχνών και των γραμμάτων. Οι σποραδικές αναλαμπές, αποτέλεσμα κάποιων ατομικών πρωτοβουλιών ή κάποιων πεφωτισμένων διανοουμένων που πέρασαν ή θα περάσουν στην καλλιτεχνική ιστορία του 20ού αιώνα για την Ελλάδα, δεν μπορούν παρά να αποτελούν τις εξαιρέσεις που έρχονται να επιβεβαιώσουν του λόγου το αληθές. Η σημερινή πραγματικότητα της σχέσης του λαού και τέχνης και κυρίως της μουσικής που μας απασχολεί, αποτελεί το ατράνταχτο επιχείρημα της θέλησής μας, ως έρευνα, να συμβάλλουμε στην προώθηση της αγάπης προς το καλό και το ωραίο, να προσπαθήσουμε να υποδείξουμε μια νέα σχέση των νέων της χώρας μας με τη μουσική δημιουργία και με ερασιτεχνικό όραμα και επαγγελματική ευσυνειδησία.


Το ενδιαφέρον και η αγάπη του Έλληνα του παρελθόντος προς τις τέχνες και τη μουσική, σήμερα έχει υποκατασταθεί με μια ευκαιριακή σχέση που σκοπό έχει την εφήμερη διασκέδαση με εύκολους και συμβατικούς τρόπους. Το μεγαλύτερο ποσοστό του λαού οδηγούμενο από μια συγκυρία προβλημάτων, έχει αποκοπεί από την ουσία των καλλιτεχνικών δημιουργημάτων που είναι η αγωγή της ψυχής. Το τραγούδι επικρατεί ολοκληρωτικά αποκλείοντας κάθε άλλη μουσική δημιουργία, δημιουργώντας ταυτόχρονα ουσιαστικότατο καλλιτεχνικό και πολιτιστικό πρόβλημα. Αγνοείται επισταμένα η πολιτιστική προσφορά και η καλλιτεχνική ουσία της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής και του δημοτικού τραγουδιού. Το μόνο που μένει από αυτό είναι ο διασκεδαστικός του χαρακτήρας και υπό τέτοια μορφή προσφέρεται στον κόσμο.


Αίθουσες που να καλύπτουν τις καλλιτεχνικές ανησυχίες μουσικών δημιουργών της σύγχρονης μουσικής (σύγχρονη συμφωνική μουσική, jazz, avant garde, προοδευτικό τραγούδι) δεν υπάρχουν. Μοναδική εξαίρεση το ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ που ευχόμαστε να φιλοξενήσει τη σύγχρονη ελληνική ορχηστρική δημιουργία στη μεγάλη της έκδοση. Και αν για κάποιο χρονικό διάστημα λειτουργήσει κάποιος άλλος χώρος (όπως club κλπ.) το πιθανότερο είναι ότι η παρουσία του θα είναι σύντομη, όχι γιατί δεν υπάρχει το κοινό που θα τον συντηρήσει, αλλά διότι τα οικονομικά του προβλήματα και ο αθέμιτος ανταγωνισμός στον οποίο υπόκειται (ταυτόχρονα με την κρατική αδιαφορία) θα οδηγήσουν μαθηματικά στον μαρασμό και στο αναγκαστικό κλείσιμο. Η μουσική παιδεία θα μπορούσε να αποτελέσει τον αντίποδα σε όλη την προηγούμενη θεώρηση. Για να ήταν σε θέση να επιτελεί ένα τέτοιο ρόλο, θα έπρεπε να είχε χαρακτήρα ουσιαστικά εκπαιδευτικό με κατευθύνσεις απλής επιμόρφωσης απ΄ την πλευρά των ασχολουμένων ερασιτεχνικά με τη μουσική, αλλά και δημιουργίας επαγγελματικής συνείδησης και δυνατότητας δυναμικής λειτουργίας μέσα στο χώρο απ΄ την πλευρά των ασχολουμένων επαγγελματικά με τη μουσική. Αυτή η διττή λειτουργία δεν έχει γίνει κατορθωτό να καλύψουν ούτε τα δύο κρατικά ωδεία από το κράτος, ούτε οι μικρής δυναμικότητας ιδιωτικές σχολές, αφού και στις τρεις περιπτώσεις διδάσκεται με βιβλιογραφία και νοοτροπία του 1925 μόνον η κλασσική μουσική χωρίς καμία προέκταση στη σημερινή μουσική πραγματικότητα.


Η σύγχρονη αρμονία, οι σύγχρονες τάσεις και προεκτάσεις του αιώνα μας, τα σύγχρονα όργανα, που αποτελούν άλλωστε μια παγκόσμια πραγματικότητα, απουσιάζουν πλήρως απ΄ τα ελληνικά ωδεία ή εμφανίζονται περιστασιακά σε κάποιο από αυτά χωρίς κανέναν όμως προγραμματισμό που να περιέχει αφετηρία, διαδρομή και ολοκλήρωση σπουδών. Άλλωστε κανένα σύγχρονο όργανο δεν είναι ακόμη αναγνωρισμένο από την ελληνική πολιτεία (ας σημειωθεί ότι η κλασσική κιθάρα αναγνωρίστηκε μόλις το 1983). Αποτέλεσμα αυτών των σπουδών είναι να βγαίνουν κάθε χρόνο πολλοί πτυχιούχοι μουσικοί που όμως δεν έχουν τη δυνατότητα να συμμετάσχουν στον καθημερινό μουσικό γίγνεσθαι, αφού, οι κώδικες δημιουργίας σημερινού μουσικού έργου διαφέρουν ουσιαστικά από εκείνους της κλασσικής περιόδου, που αυτοί οι μουσικοί εδιδάχτηκαν στην περίοδο των σπουδών τους. Αν λοιπόν η μουσική παιδεία δεν έχει τις προϋποθέσεις να δημιουργήσει νέους μουσικούς με προοπτική και γνώση, με σύγχρονη αντίληψη και νοοτροπία, πώς μπορεί να μετατραπεί το σκηνικό που περιγράψαμε στις προηγούμενες σκέψεις.


Στην Ελλάδα υπάρχει ένα λυρικό θέατρο. Αυτή η πραγματικότητα περιορίζει τις σκέψεις των μουσικών για μια δημιουργική καριέρα μιας και οι θέσεις είναι περιορισμένες. Ορχήστρα που να εκτελεί έργα σύγχρονης μουσικής και jazz δεν υπάρχει... Και όμως... Μέσα σ΄ αυτό το κλίμα που προσπαθήσαμε να περιγράψουμε, υπάρχουν ευαισθητοποιημένοι καλλιτέχνες και ευαισθητοποιημένο κοινό που το μέγεθός τους θα ήταν δυνατό να παρουσιάσει μια άλλη άποψη, να επιφέρει μια καθοριστική συμβολή στην κατανόηση της κοινωνικής πραγματικότητας και στην αλλαγή των στοιχείων εκείνων που την υποβαθμίζουν πολιτιστικά. Υπάρχουν πολλοί νέοι που ψάχνουν να βρουν τον τρόπο να επικοινωνήσουν με τη σύγχρονη υψηλή τέχνη, που θέλουν να αφιερωθούν στη μουσική και να προσφέρουν. Αυτό που απουσιάζει είναι η οργανωμένη σύγχρονη μουσική παιδεία με ή χωρίς κρατική παρέμβαση. Ισως έτσι οι μεταβλητές που προσδιορίζουν τη σημερινή πραγματικότητα στην Ελλάδα αποκτήσουν έναν ισχυρό αντίλογο. Από αυτό το όραμα ορμώμενοι, ερχόμαστε σε επαφή μαζί σας και ελπίζουμε στην ουσιαστική συμβολή σας με τις δικές σας τοποθετήσεις πάνω στο θέμα που ανοίγουμε. Μια συμβολή στην προοπτική της ανανέωσης των πολιτιστικών συνθηκών και στην αναβάθμιση της ποιότητας ζωής των σημερινών κατοίκων της χώρας που γέννησε τον πολιτισμό και τη δημοκρατία.

 

Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΙΚΗΣ ΚΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΒΟΗΘΑ ΤΗΝ ΕΚΦΡΑΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΟΤΗΤΑ.

Θα ήθελα, πριν από οτιδήποτε άλλο, να εκφράσω την ειλικρινή χαρά μου που, μέσα από τις σελίδες του φιλόξενου Bass Musician Magazine, θα μπορώ να επικοινωνώ με τους φίλους και συναδέλφους μου μουσικούς και ειδικότερα τους μπασίστες, ανταλλάσοντας μαζί τους εμπειρίες, σκέψεις και προβληματισμούς για το μεγάλο δημιουργικό κοινό μας πάθος.Προερχόμενος από την Ελλάδα, μια Ευρωπαϊκή χώρα με πανάρχαιο πολιτισμό και σημαντικό σημερινό μουσικό γίγνεσθαι, έχω βιωματικά αναπτύξει ένα συγκεκριμένο τρόπο ανάλυσης και σκέψης πάνω στη μουσική μου ενασχόληση με την Jazz, το Fusion και τα παρακλάδια τους που, κατά τη γνώμη μου, αποτελούν παγκόσμια, πλέον, μουσικά ρεύματα και  πανανθρώπινη καλλιτεχνική  γλώσσα έκφρασης και επικοινωνίας. Έτσι θα προσπαθήσω, μέσα από αυτή την ηλεκτρονική στήλη να μεταφέρω τις σκέψεις και την άποψή μου για όλα εκείνα τα ζητήματα που μας απασχολούν στη μουσική μας και που, φυσικά, έχουν σαν κεντρικό πρωταγωνιστή το μπάσο.


Εργάζομαι ως επαγγελματίας μπασίστας, συνθέτης, ενορχηστρωτής και δάσκαλος του οργάνου μας και της Jazz θεωρίας πάνω από τριάντα χρόνια. Σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα μου δόθηκε η ευκαιρία να αποκομίσω εξαιρετικές εμπειρίες και γνώσεις καθώς και να συνεργαστώ με μερικούς από τους μεγαλύτερους μουσικούς του κόσμου. Επιπλέον υπήρξα ως δάσκαλος, κοντά στους προβληματισμούς και στις ανησυχίες των νέων σπουδαστών του μπάσου. Αποτέλεσμα αυτής της εκπαιδευτικής μου δραστηριότητας είναι το ότι, κοντά στα άλλα, κατέγραψα και μια ολόκληρη λίστα από ζητήματα που απασχολούν τους νεότερους αλλά και τους επαγγελματίες μπασίστες. Θέματα αμιγώς μουσικά, αλλά και άλλα πού άπτονται των φιλοσοφικών, γενικότερα καλλιτεχνικών και επαγγελματικών προβληματισμών του νέου και του καταξιωμένου μουσικού.
Ένα από αυτά αποτέλεσε πάντα η αναγκαιότητα και ο βαθμός ανάπτυξης της τεχνικής ικανότητας του μπασίστα και σε πιο βαθμό επηρεάζει η υποβοηθά την μουσικότητα και την εκφραστικότητα του.
Τεράστιο ζήτημα η τεχνική σε ένα όργανο και πολλές οι αντικρουόμενες απόψεις για τον τρόπο χρήσης της και την χρησιμότητα της. Θα μπορούσα να πω ότι υπάρχουν οι υποστηρικτές της και οι πολέμιοι της. Θα προσπαθήσω, παρακάτω, να αναφέρω συνοπτικά  την προσωπική μου θέση, γνωρίζοντας ότι είναι αδύνατον να εξαντληθεί ένα τόσο μεγάλο θέμα μέσα σε λίγες γραμμές, Απλά θίγω κάποια βασικά επιχειρήματα των διαφόρων εκτιμήσεων της χρησιμότητας της τεχνικής στη σημερινή μουσική πραγματικότητα στη δημιουργική μουσική, μόνο και μόνο για να γίνουν αφετηρία για περαιτέρω συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων μεταξύ μας.


Ας ορίσουμε αρχικά τι ονομάζουμε τεχνική σε ένα μουσικό όργανο. Αποτελεί το σύνολο των ενεργειών που κάνει ο μουσικός έτσι ώστε το μυϊκό του σύστημα να προσαρμοσθεί, στον υψηλότερο βαθμό, στις κινήσεις που απαιτούνται από το μουσικό όργανο, για να παραχθεί το ζητούμενο αποτέλεσμα κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης απλών η πολυσύνθετων συνθέσεων. Με  άλλα λόγια η ευλυγισία και η ταχύτητα των χεριών σε σχέση με το μουσικό υλικό, καθορίζουν το μέγεθος της τεχνικής του κάθε μουσικού και κατ’ επέκταση του μπασίστα.
Η τεχνική και η ανάπτυξή της αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, βασικό προσδιοριστικό παράγοντα της δυνατότητας ενός μουσικού να εκφραστεί. Δεν μπορώ να διανοηθώ πως μπορεί ένας μουσικός να μην έχει καθόλου τεχνική, δηλαδή η σχέση του με το όργανο να μην χαρακτηρίζεται από καμιάς μορφής επιδεξιότητα και εκείνος να επιθυμεί να εκφράσει με την μουσική που παίζει με αυτό το όργανο τις επιθυμίες του, τα ηχητικά του βιώματα, τη ψυχική του διάθεση και την επικοινωνιακή του σχέση που προσπαθεί να αναπτύξει με το κοινό του. Διότι αυτό που διαφοροποιεί ένα μουσικό από οποιοδήποτε άλλο  άτομο, είναι ότι δημιουργεί με την ικανότητα του να συνδιαλέγεται μέσω ενός μουσικού οργάνου!


Πόσο, λοιπόν, εκτός πραγματικότητας είναι οι ισχυρισμοί που προέρχονται κυρίως από νέους μουσικούς, ότι η ανάπτυξη της τεχνικής αντιτίθεται στη μουσικότητα. Ότι, δηλαδή, δεσμεύει την ελευθερία έκφρασης επιβάλλοντας συγκεκριμένους δρόμους και φόρμες δοκιμασμένες στο παρελθόν μεν, περιοριστικές, όμως,  για την ανάπτυξη των νέων ιδεών.
Πιστεύω ακριβώς το αντίθετο. Η έκφραση από μόνη της δεν σημαίνει τίποτα για έναν καλλιτέχνη, αν αυτός δεν κατέχει τα τεχνικά μέσα της τέχνης του. Βέβαια η ορμή του νέου που θέλει το γρηγορότερο δυνατόν να μάθει γνώσεις και εμπειρίες χρόνων, προσπαθώντας να ανατρέψει άμεσα το προηγούμενο και να το αντικαταστήσει με το δικό του, υιοθετεί τέτοιου είδους αντιλήψεις για την σχολαστικότερη ενασχόληση με το μουσικό αντικείμενο. Χρειάζεται χρόνος, επιμονή και υπομονή για να αναπτυχθούν σε υψηλό επίπεδο τα εκφραστικά μέσα. Είναι όμως μια απαραίτητη διαδικασία για να παίξουμε ότι επιθυμούμε με άνεση και πειθώ, εκφράζοντας το μυαλό την καρδιά και την ψυχή μας.
Δεν νοείται, λοιπόν, μουσικός που να μην γνωρίζει μουσική και εκτελεστής μουσικού οργάνου που να μην κατέχει τα τεχνικά μυστικά του.
Επιβάλλεται να γνωρίζει το όλον, για να μπορέσει να χρησιμοποιήσει το μέρος που του υπαγορεύει κάθε φορά η έμπνευσή του ή η ανάγκη του μουσικού έργου που καλείται να ερμηνεύσει.


Όμως: Είμαι αντίθετος στην χωρίς λόγο χρήση της τεχνικής για λόγους επίδειξης και χωρίς να εξυπηρετείται η ουσία. Πρέπει, φυσικά, ο κάθε μουσικός να μπορεί  να παίζει και πολύπλοκα μελωδικά, αρμονικά και ρυθμικά  σχήματα φτάνει να γνωρίζει κάθε φορά τι κάνει και γιατί το κάνει και όχι για να προβάλλει μόνο τις δυνατότητες των χεριών του. Σήμερα στο όργανό μας πολλοί μπασίστες χρησιμοποιούν τεχνικές, όπως το slapping και το tapping, μόνο για επιφανειακό εντυπωσιασμό του κοινού τους, χωρίς να υπαγορεύεται η χρήση αυτών των τεχνικών από κάποια βαθύτερη εκφραστική ανάγκη. Έχουμε τότε και όποτε παρατηρούνται τέτοια φαινόμενα, μια κακή χρήση της τεχνικής. Όχι γιατί η πυκνή και έντονη γραμμή μπάσου αποδυνάμωσε την σύνθεση, αλλά, γιατί στην ουσία προφανώς, το κομμάτι δεν ζητούσε κάτι τέτοιο.


Φυσικά, δεν εννοώ ότι τα πάντα πρέπει να είναι απλά για να μην βαραίνει το μήνυμα προς τον ακροατή. Λατρεύω την πολύπλοκη μουσική και τα πολύπλοκα μπασιστικά σχήματα, φτάνει η παρουσία τους να είναι φυσική συνέπεια στο μουσικό έργο και όχι ξεκομμένη από αυτό. Η πολυπλοκότητα στην έκφραση δεν αναιρεί την απλότητα του μουσικού έργου όταν υπαγορεύεται από το ίδιο το έργο και συνοδεύεται από γνώση της χρήσης των μέσων.
Συμπέρασμα: καλό και θεμιτό είναι να αναπτύσσει ο σημερινός μπασίστας την τεχνική του δεινότητα στο έπακρο φτάνει να κατανοεί πάντα ότι αυτό είναι ένα μέσον για να φτάσει στο σκοπό, που είναι η εμπνευσμένη έκφραση και η βαθειά μουσικότητα.
Ας σημειώσουμε, βέβαια, στην αντίπερα όχθη, ότι ποτέ η γνώση και η ανάπτυξη της τεχνικής δεν εναντιώθηκε στην έκφραση. Αντίθετα την βοήθησε να λάμψει όταν η χρήση της έγινε με στόχο το υψηλό μουσικό αποτέλεσμα! 


Γιώργος Φακανάς

Θα μας βρείτε εύκολα

Λ. ΠΟΣΕΙΔΩΝΟΣ 3
Τ.Κ. 183-44
ΠΑΡΑΛΙΑ Ν. ΦΑΛΗΡΟΥ- ΜΟΣΧΑΤΟΥ

ΤΗΛΕΦΩΝΟ:
210 4813605, 210 4819355,
210 4839112
FAX.:
210 4839111

Οδικώς: απ' όλες τις κατευθύνσεις παίρνουμε τη Λ. Συγγρού ή τη Θησέως μέχρι την παραλία και στρίβουμε δεξιά προς Πειραιά.

Με τον Ηλεκτρικό:
Στάση Ν. Φαλήρου. Σε απόσταση 5 λεπτών με τα πόδια (πηγαίνοντας προς Αθήνα) συναντάτε το Ωδείο Τέχνης.

Με το Τραμ:
Στάση Μοσχάτου

Με οποιοδήποτε Λεωφορείο:
από Αθήνα: Στάση Σκάι
από Πειραιά: Στάση Ακταίον