1. Skip to Menu
  2. Skip to Content
  3. Skip to Footer>

Σχόλια Τύπου - Συνεντεύξεις

Ακολουθούν συνεντεύξεις και αποσπάσματα από:

- BASS PLAYER (κριτική για τις εμφανίσεις του YFG στο "55CLUB" στην Νέα Υόρκη)

- Κριτικές για τα cd "INTERSPIRIT" & "DOMINO"

- Κριτικές για "ΤΟΠΑΖΙ", "BIG EVENING", "AMOROSA", "STAND - ART", "HORIZON"

- Συνέντευξη Γιώργου Φακανά στο ROCKPAGES

- Συνέντευξη στο BASS PLAYER (Δεκέμβριος 2008)

 

Anthony Jackson’s and Yiorgos Fakanas’ U.S. Debut Live:

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ' ΒASS PLAYER' ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΤΟΥ YIORGOS FAKANAS GROUP (ME TOYΣ ANTHONY JACKSON, LEW SOLOFF, CLIFF ALMOND, BOB FRACESCHINI, ΤΑΚΗ ΠΑΤΕΡΕΛΗ, ΑΝΤΩΝΗ ΑΝΔΡΕΟΥ, ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΕΒΔΑΛΗ, ΓΙΩΡΓΟ ΦΑΚΑΝΑ ΣΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ "55CLUB' ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ  ΤΟΝ ΑΠΡΙΛΗ 2011


Μιλάμε για μπασιστική καταιγίδα. Είχα την ευκαιρία να δω μία πρόβα, καθώς επίσης και τις δύο βραδιές στις 14 και 17 Απριλίου στο 55 Bar, στο Greenwich Village στο Manhattan. Οι παραστάσεις αποτέλεσαν την πρώτη επίσκεψη του συναδέλφου του Jackson, Έλληνα μπασίστα/συνθέτη Γιώργου Φακανά, μια που οι δύο τους διαφήμιζαν το πρόσφατο cd τους, Interspirit. Το διεθνές σεπτέτο, αποτελείτο από τον Jackson(με το εξάχορδο Signature Fodera Contrabass), το Φακανά (με το τετράχορδο Fodera Emperor II ), τον ντράμερ Cliff Almond (Michel Camilo, Wayne Krantz), τον τενόρο σαξοφωνίστα Bob Franceschini (Mike Stern, Yellowjackets), και από την Ελλάδα τον alto σαξοφωνίστα Τάκη Πατερέλη, τον τρομπονίστα Αντώνη Ανδρέου και τον Δημήτρη Σεβδαλή στο Fender Rhodes. Ο υπέροχος τρομπετίστας Lew Soloff έπαιξε με το γκρουπ τη δεύτερη βραδιά. Μία μεγάλη ουρά από μπασίστες περίμενε έξω από το club την πρώτη μέρα της συναυλίας. Σύντομα θα καθηλωνόμασταν όλοι στις θέσεις μας από την λαμπερή ένταση και την άμεση χημεία αυτού του συνόλου, που έπαιζε έτσι μετά από δύο μόνο πρόβες!

Το γκρουπ έπαιξε μερικά από τα πιο fusion κομμάτια του cd Interspirit, συμπεριλαμβανομένων των : “Inner Power”, “Parhelia”, “Seviglia”, τη διασκευή του “Footprints”, το ομώνυμο κομμάτι του cd και μερικά παλιότερα κομμάτια του Φακανά. Διαπίστωσα πλέον από κοντά το βάθος και τη διάσταση του πολυφωνικού γραψίματος του Γιώργου, σε συνδυασμό με το περήφανο και παθιασμένο παίξιμο του κάθε ενός μουσικού ξεχωριστά. Όπως σε κάθε υψηλού επιπέδου jazz συναυλία, η σύνθεση είναι το μισό μέρος της ιστορίας, και ενώ θα έβαζα Αριστα σ’ αυτήν, η αυτοσχεδιαστική ανάπτυξη με τα solos των μουσικών, ήταν αυτή που μας έκανε να ανοίξουμε τα μάτια διάπλατα. Ελεύθεροι να περιπλανηθούν πάνω σε modal αρμονία, ή σε κύκλους δύο βασικών ακόρντων, το ευέλικτο αυτό σύνολο, δημιουργούσε αυτοσχεδιασμούς τον έναν μετά τον άλλον.

Ο Franceschini και ο Πατερέλης είναι δύο από τα πιο αυθεντικά σαξόφωνα που υπάρχουν σήμερα. Ο καθένας τους αναπτύσσει με τον τρόπο του την αρμονία χωρίς τίποτα περιττό.Ο Ανδρέου είναι ένας φλογερός βιρτουόζος τρομπονίστας που βρίσκεται στην κορυφή των νέων μουσικών όπως ο Elliot Mason. Ο Σεβδαλής έχει τη salsa στο αίμα του, δημιουργώντας ρυθμικές και αρμονικές κορυφώσεις στη διάρκεια των σολιστικών του περιπλανήσεων. Ο Almond, που ήταν ο αφανής ήρωας κρατώντας το σχήμα συνεχώς δεμένο, έκανε τα πιο ενδιαφέροντα ντραμιστικά breaks στο “Parhelia”, προκαλώντας τη μπάντα και το κοινό να κρατούν το μέτρημα ανάμεσά τους.

Για τους fans των χαμηλών συχνοτήτων, η πραγματική αποκάλυψη, ήρθε από τις 10 χορδές στο βάθος της σκηνής. Ο Φακανάς – συνθέτης, band leader, ιδιοκτήτης μουσικού σχολείου και δισκογραφικού label – είναι ένας λαμπερός “τρόμος” στο μπάσο. Τα solo του αναπτύσσονται σε κύματα γεμάτα από φράσεις και ιδέες με 16α, πλήρεις από bebop καταβολές, ενώ οι καταλήξεις τους είναι εξίσου ενδιαφέρουσες με την ανάπτυξη των αυτοσχεδιασμών του. Μεταφέρει αυτό το ίδιο πνεύμα και στη συνοδεία, ωθώντας τους σολίστες με ενέργεια και τολμηρές αρμονικές επινοήσεις. Οσο για τον Jackson, παραμένει ο πιο συναρπαστικός συνοδός στηρίζοντας τα κομμάτια καθώς επίσης και τα αυτοσχεδιαστικά μέρη. Αν σε συναρπάζει ο Anthony με ότι κάνει στην ηχογράφηση, ζωντανά, σε αυτό το σχήμα, έφτανε στα όρια της νιρβάνας : αυθόρμητη επανεναρμόνιση και ρυθμικές επινοήσεις στο έπακρο, ξαφνικές και άμεσες αλλαγές από την πένα με flanger στην τεχνική του αντίχειρα με “παλάμη-σουρντίνα”, ακλόνητος ρυθμός, απαράμιλλη χρήση των χαμηλών νοτών, εκπληκτικές εκφραστικές μούτες…και όλα αυτά με το χαμηλό ήχο από τα Meyer Sound ηχεία του, που σε χτυπούν κατευθείαν στο στήθος. Ο Jackson έκανε ένα ριζοσπαστικό εναρκτήριο solo στο “Seviglia”, επαναπροσδιορίζοντας την έκταση του οργάνου, που περιείχε τεχνική με δάχτυλα-σουρντίνες, ακόρντα με εσωτερική κίνηση των φωνών στην ψηλή περιοχή, καθώς επίσης και καταιγιστικά χαμηλά La με τη βοήθεια του μηχανισμού της Si χορδής του.


Ιδιαίτερα απολαυστική μεταξύ των άλλων ήταν η εναλλαγή του συνοδευτικού μπασιστικού ρόλου μεταξύ των Jackson και Φακανά. (Εάν ο A.J. συνόδευε το solo του τενόρου, ο Γιώργος αναλάμβανε να συνοδεύσει το solo του τρομπονιού κλπ). Δημιουργείτο έτσι μία ενδιαφέρουσα και θεμελιώδης ηχητική αντίθεση. Αυτό οδήγησε στο καλύτερο σημείο της βραδιάς για μένα, (ξεχνώ σε πιο κομμάτι) όταν, κάποια στιγμή έφυγαν όλοι από τη σκηνή, και οι δύο μπασίστες έμειναν να παίζουν μόνοι τους συνοδεύοντας ο ένας τον άλλον, προς μεγάλη ευχαρίστηση του κοινού που κουνούσε ρυθμικά το κεφάλι. Στο φινάλε της τελευταίας βραδιάς, τα χαμόγελα και τα συγχαρητήρια που ακούγονταν από παντού συνοδεύονταν από νέα σχέδια για άλλα gigs και περιοδείες για τον κάθε μουσικό. Εμείς εδώ ελπίζουμε ότι αυτό το μπασιστικό ντουέτο μαζί με το υπόλοιπο group, να έχει τον ίδιο απόηχο που είχαν οι SMV (Stanley-Marcus-Victor), έτσι ώστε ενωμένοι να ξαναγυρίσουν σύντομα στην Αμερική για περισσότερες συναυλίες.

Γράφτηκε από Brian Fox στις 25/04/2011 03:26:08 PM

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΠΟΗΧΟΣ ΣΤΟ ΞΕΝΟ ΤΥΠΟ για τα cd "INTERSPIRIT" & "DOMINO"

BASS PLAYER Δεκέμβρης 2009

- Γ. Φακανάς: μια σημαντική φωνή από το Αιγαίο
- Το εξαιρετικό παράδειγμα του κ. Φακανά πρέπει να μας θυμίζει την αρετή της απρόσκοπτης αφοσίωσης σε ένα σκοπό καθώς και την σημασία της συνεχούς αυτοβελτίωσης. Ο άνθρωπος έχει πολλά να πει. Σε όλους μας.
- Η προσωπικότητα του Φακανά γίνεται μυθική όταν κανείς ξεκινά να ερευνά και να κατανοεί τις εκπληκτικά σμιλεμένες συνθέσεις του.


ABSTRACT LOGIX

- Οι δύο μπασίστες (Anthony Jackson, Γιώργος Φακανάς) παίζοντας με πολύ διαφορετικά στυλ δημιουργούν ένα μοναδικό χαρακτήρα στο cd. Ένα πλούσιο, δυνατό και ενεργητικό μουσικό υπόβαθρο που σπάνια θα βρει κάποιος, κάπου αλλού. Ο Φακανάς, με το έργο του, αναγνώρισε την αυθεντική φωνή του Anthony Jackson δημιουργώντας ένα γνήσιο όχημα που μεταφέρει το μοναδικό ταλέντο και των δύο.

ALL ABOUT JAZZ

- Ο Φακανάς είναι ένας πολύ σοβαρός και ικανός συνθέτης. Έχει καταφέρει με τον Anthony Jackson αυτό που κανείς άλλος, εδώ και τρεις δεκαετίες, δεν έχει πετύχει, από τότε που ο Quincy Jones πρότεινε, ανεπιτυχώς, στον Anthony Jackson να του κάνει προσωπικό δίσκο.
- Η μουσική του INTERSPIRIT είναι εντυπωσιακή και ως ενορχηστρώσεις και ως εκτελεστική δεινότητα. Το γράψιμο του Φακανά είναι απαιτητικό.
- Το INTERSPIRIT είναι ένα από τα πλέον αντιπροσωπευτικά δείγματα πραγματικής fusion μουσικής των τελευταίων ετών. Υπήρξε, εν τέλει, μια άκρως ικανοποιητική εμπειρία σε προσωπικό επίπεδο και για τον Φακανά και για τον Anthony Jackson ο οποίος δηλώνει ότι «το cd αυτό μου έδωσε τη δυνατότητα να πλησιάσω και να ερευνήσω περισσότερο τον εαυτό μου».


BASS PLAYER

- Πάνω από όλα η επιτυχία του Φακανά στο cd INTERSPIRIT ήταν ότι παρέμεινε ειλικρινής στη συνθετική του έκφραση ενώ παράλληλα έδωσε στον Anthony Jackson τη δυνατότητα να ακουστεί όπως οι funs το επιθυμούσαν.


BASS GUITAR MAGAZINE

- Ο Φακανάς είναι ένας από τους σημερινούς bass heroes, βιρτουόζους μπασίστες/συνθέτες. Ο άνθρωπος πίσω από τη μουσική του INTERSPIRIT.
- Το INTERSPIRIT θριαμβεύει σαν μια καταπληκτική συνεργασία μεταξύ δυο masters μουσικών, που τυχαίνει να είναι δυο εκπληκτικοί μπασίστες που δημιουργούν μουσική τέτοιου βάθους που απαιτούνται επαναλαμβανόμενες ακροάσεις για να γίνουν αντιληπτές οι αγνές προθέσεις τους.

NO TREBLE

- Ο Φακανάς είναι ένας προικισμένος μπασίστας από την Ελλάδα. Το γράψιμο του είναι ατμοσφαιρικό και κινητικό. Το INTERSPIRIT είναι ένα αναζωογονητικό και απαιτητικό άλμπουμ με λαμπρές στιγμές, που απαιτεί επαναλαμβανόμενες ενεργητικές ακροάσεις.

JAZZ TIMES – Απρίλης 2010
- Συνέντευξη του Anthony Jackson για το INTERSPIRIT: «Είναι αδύνατον για μένα να μην αναφερθώ με έμφαση στη σημασία του ταλέντου του Φακανά. Μπορείς να αντιληφθείς τη μαεστρία του άμεσα. Δεν αισθάνεται ανασφάλεια, ούτε διστάζει στη μουσική του».

BASS MUSICIAN MAGAZINE
(για το DOMINO)

- Το cd αυτό περιλαμβάνει μερικές από τις καλύτερες groove-fusion μουσικές της εποχής μας. Σίγουρα δεν μπορεί να βρεθεί κάτι καλύτερο από αυτό. Τέλεια ηχογράφηση.

MODERN DRUMMER
(για το DOMINO)

- Καυτή, ορχηστρική, ηλεκτρική jazz μουσική από τον Έλληνα bass master.

BASS GUITAR MAGAZINE
(για το DOMINO)

- Ο Φακανάς είναι τις εξαιρετικά άξιος συνθέτης. Τα bass solos του, δε, είναι από μόνα τις μικρές ολοκληρωμένες συνθέσεις. Το “Hawk” αποτελεί μια επική σουίτα που δείχνει πλήρως τις ικανότητές του.

RHYTHM – Απρίλης 2008
- Συνέντευξη του Dave Weckl, όπου δηλώνει: «Υπάρχει ένα cd που έκανα με το Γιώργο Φακανά που είναι πραγματικά πολύ καλό. Ονομάζεται DOMINO και είναι η πιο καλή απόδειξη της μουσικότητάς μου πάνω σε μουσική άλλου. Ο Dennis Chambers εκθείασε, σε τηλεφωνική επικοινωνία μαζί μου από την Ελλάδα, το παίξιμό μου σε αυτή τη δουλειά.


ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΕΣ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ

- Για 20 λεπτά της ώρας και για πρώτη φορά ένα ελληνικό έργο Τρίτου Ρεύματος, γραμμένο σε παραγγελία του Μεγάρου Μουσικής από τον Γιώργο Φακανά. θα διεκδικήσει την προσοχή μας. Το "Τοπάζι" είναι γραμμένο ακριβώς για να συνδυάζει τα ηχοχρώματα της κλασικής με αυτά της τζαζ ... (ΒΗΜΑ 31/10/93)

- Τον αποκαλούν Λεωνίδα Καβάκο της τζαζ, τον ξέρουν καλά στο εξωτερικό μια και έχει παίξει με την ορχήστρα της ΕΟΚ. αλλά στη χώρα μας. τον γνωρίζουν από τη δουλειά του, μόνο όσοι λατρεύουν την τζαζ. (ΒΗΜΑ 31/10/93)

- Στις 4 Νοεμβρίου 1993 στην Μεγάλη Αίθουσα του Μεγάρου των Φίλων της Μουσικής ο Γιώργος Φακανάς παρουσίασε στα πλαίσια βραδιάς "Big Evening" (ΜΟΥΣΙΚΗ)

- Ήταν μια μεγάλη βραδιά στον καινούργιο "Ναό" της μουσικής, παρέα με ένα μεγάλο-σύγχρονο συνθέτη. (ΜΟΥΣΙΚΗ)

- ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΑΚΑΝΑΣ "AMOROSA" είναι σε τέσσερις δεκάλεπτες πάνω-κάτω συνθέσεις η συνεχής θεματική ροή της τζαζ, η ακριβής μεθοδολογία της έντεχνης ανάπτυξης, ο ηχητικός πλούτος των σύγχρονων μουσικών καταβολών και η εκφραστική ουσία ενός ανθρώπου που δεν είναι έρμαιο της τέχνης του αλλά κοινωνός των προσωπικών του ευαισθησιών. (Columbia) (ΜΟΥΣΙΚΗ)

- Ονειροπόλος και πάντα με το χαμόγελο στο πρόσωπο ο Γ. Φακανάς, μεταφέρει με τον προσωπικά του τρόπο αυτές του τις διαθέσεις οτις συνθέσεις του "Amorosa" που δεν περιορίζονται από το πρώτο και το τελευταίο αυλάκι του βινύλιου, αλλά προεκτείνονται μέσα από την πλούσια θεματολογία και ευρηματική σύλληψη της δουλειάς. (ΜΟΥΣΙΚΗ)

- Ο Γιώργος Φακανάς είναι αυτοδίδακτος μουσικός και θεωρείται αυτή τη στιγμή ένας από τους καλύτερους Έλληνες μπασίστες. Στις ζωντανές εμφανίσεις που κάνει με τα συγκροτήματα έχει την ικανότητα (χωρίς καν να σολαρει) να επισκιάζει το υπόλοιπο γκρουπ. Το μπάσο στα χέρια του μετατρέπεται από ένα απλό όργανο σε μια ολόκληρη ορχήστρα. (ΜΟΥΣΙΚΗ 1982)

- Ένας νέος καλλιτέχνης, μια ξεχωριστή μορφή στη σύγχρονη μουσική που ονομάζεται "Τρίτο Ρεύμα", ένας καλλιτέχνης της τζαζ, συνθέτης, εκτελεστής ηλεκτρικού μπάσσου αλλά και δάσκαλος. (ΕΙ)

- Φαίνεται πως μπορούμε να αισιοδοξούμε ακόμα, ότι ο Πολιτισμός μας δεν κινδυνεύει άμεσα. Τουλάχιστον όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Γιώργο Φακανά, που τον υπηρετούν με ζήλο και προσφέρονται με ευφυία, με ψυχή και με ταλέντο στο βωμό του. (ΕΙ)

- Η αφήγηση του Γ. Φακανά μέσα από τα οκτώ κομμάτια του δίσκου, πλούσια σε μνήμες, σε φαντασία, σε ζωντάνια, ρέει αβίαστα ικανοποιώντας τον ακροατή με τις στέρεες ενορχηστρώσεις της . το σύγχρονο ήχο της Big Band που "έστησε" για τις ανάγκες του δίσκου ο νέος συνθέτης. Με δυο λόγια ο Γιώργος Φακανάς δεν στερείται ούτε μουσικών γνώσεων (φαίνεται να γνωρίζει καλά το χώρο της τζαζ-ροκ μουσικής, αν αυστηρά τον προσδιορίσουμε), ούτε ψυχισμού, ούτε ιδεών. Η μουσική του γραφή, σύγχρονη και επιδέξια δεν είναι διόλου τυπική, ψυχρή, ανούσια. Δεν αφήνει αδιάφορο τον απαιτητικό ακροατή.

- Παρακαλούμε τον Μάιλς Ντέιβις και τον Τελόνιους Μονκ, από κει που βρίσκονται, να ακούσουν για λίγο τους δικούς μας, τον Π.Μττενετάτο, τον Γ.Φακανά και τον Γ.Σταυρόπουλο. Τους τρεις τζαζίστες που παίρνουν τα κομμάτια αυτών των μύθων της τζαζ και αδιαφορώντας για το περιοριστικό στυλιζάρισμα, τα γεμίζουν με εμπνευσμένους αυτοσχεδιασμούς. (Είναι)

- Το χάρισμα του "Stana-Art" είναι το χάρισμα του Πώργου Φακανά. Η αρτιότητα με την οποία οικοδομείται η ατμόσφαιρα ενός ηλεκτρικού τζαζ τρίο από την πρώτη κιόλας νότα και διατηρείται αναλλοίωτη μέχρι την τελευταία.

- Ελευθεριότητα έκφρασης, αλλά και αυστηρά πλαίσια στην εκτέλεση της κάθε ενότητας, δύναμη και ζωντάνια συναίσθημα και αβρότητα, ενώνονται υπό τον γενικό τίτλο "AMOROSA" και υττό τη συνθετική ικανότητα του Φακανά, σε ένα σύνολο αρμονικό και σχεδόν αψεγάδιαστο (ΤΗΛΕΡΑΜΑ)

- ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΑΚΑΝΑΣ "AMOROSA" (Columbia) Ο Φακανάς εκπροσωπεί εδώ και πολύ καιρό ότι καλύτερο έχει να προσφέρει η ελληνική τζαζ σε ολόκληρο σχεδόν το εύρος της συγκεκριμένης μουσικής. Τα τέσσερα κομμάτια του "Amorosa" το αποδεικνύουν. (PLAYBOY 6/91)

- Αργεί η σύγχρονη τζαζ να εκδηλωθεί στην Ελλάδα - αλλά όποτε το κάνει πετυχαίνει κατά κανόνα το στόχο της Και εδώ ακόμη περισσότερο απ' ότι συνήθως, καθώς φαντασία και ευρηματικότητα συμβαδίζουν με μερικά ιδιαίτερα ώριμα κι εκφραστικά θέματα. (RCA) (ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ)

- Το συνολικό αποτέλεσμα είναι μια μουσική σύγχρονη, γεμάτη ποικιλία και παραστατικότητα, απαιτητική και απολαυστική ταυτόχρονα και πάνω από όλα, γεμάτη ζωντάνια και ευαισθησία. "Μια αφιέρωση στην αιώνια παιδικότητα της ψυχής" λέει ο συνθέτης. Και η ένδειξη της αιώνιας αυτής παιδικότητας είναι ακριβώς αυτή η όμορφη μουσική. Τίποτα άλλο. (ΗΧΟΣ)

- To "Horizon" λοιπόν είναι κάπου 80 λεπτά όμορφης μουσικής με βάση την τζαζ (ο συνθέτης έχει σημαντική θητεία σ' αυτήν). Από το εξώφυλλο μέχρι το τελευταίο αυλάκι του βινύλιου τα πάντα είναι προσεγμένα και νοικυρεμένα. Διακατέχονται από καλώς εννοούμενο επαγγελματισμό και... αγωνιώδη περφεξιονισμό-έννοιες εξαιρετικά σπάνιες στην ελληνική δισκογραφία. Και βέβσια, να μην αδικήσουμε τους κάπου 18 σολίστες που συμμετέχουν. Τα δίνουν όλα οι άνθρωποι, πανευτυχείς προφανώς που στην καριέρα τους, τους έλαχε και μια φορά να συμμετέχουν σε κάτι που και σπουδαίο είναι και τους πάει... (ΕΘΝΟΣ)

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

To Rockpages δεν σταματάει πουθενά. Πέρα από το Ροκ και το Μέταλ και τα «είδη» που μας αρέσουν και που τα γουστάρουμε, υπάρχουν και άλλα πράγματα. Υπάρχουν και άλλα ρεύματα... Υπάρχει το περίφημο «τρίτο ρεύμα», το πάντρεμα δύο ετερόκλιτων ειδών. Το Ροκ με την κλασσική, το Fusion με την Jazz, το Μέταλ με την κλασσική... Οι συνδυασμοί είναι άπειροι, για τον πολύ απλό λόγο ότι όλα αυτά είναι στην ουσία μουσική. Και η μουσική είναι μόνο μία. Η αρχή έγινε με τον Dave Weckl. Μετά τον απειρομέγιστο drummer σειρά έχει ένας μπασίστας παρόμοιου μεγέθους...
Γνώρισα τον Γιώργο Φακανά όταν πήγα στο Ωδείο Τέχνης, στο Αθηνά Live, το οποίο στεγάζεται στον αυτό χώρο, για να κάνω τη συνέντευξη με τον Weckl. Τα είπαμε για λίγο, του εξήγησα ποιοι είμαστε και τι κάνουμε και, όπως φαίνεται, τον κέντρισα λιγάκι... Λίγο καιρό αργότερα του έστειλα τη συνέντευξη και μια φρασούλα «Αν σε ενδιαφέρει να κάνουμε κάτι παρόμοιο, πάρε με τηλέφωνο». Η απάντηση ήταν σχεδόν άμεση. Το ραντεβού κλείστηκε για μια Παρασκευή του Οκτωβρίου και εδώ θα πρέπει να ευχαριστήσω θερμά την Σόνια Χατζή, που επιμελήθηκε την όλη προσπάθεια.

Θα μπορούσα να μιλάω για το Φακανά για 48 ώρες συνέχεια. Έχει συμμετοχή σε πάνω από εξακόσιους δίσκους, έχει παίξει σε όλες τις μεγάλες σκηνές στην Ελλάδα, είναι περιζήτητος στο εξωτερικό, ο μεγαλύτερος σύγχρονος μπασίστας, ο Anthony Jackson, στάζει μέλι για αυτόν και του αναθέτει μάλιστα να γράψει μουσική για αυτόν... Το “Bass Player”, η βίβλος του μπασίστα, του αφιερώνει επτά σελίδες... O ίδιος μας χαρίζει ένα αντίτυπο του περιοδικού, με αφιέρωση πάνω στο άρθρο... Είναι τόσο τεράστιος και όμως τόσο προσγειωμένος. Όταν μιλάει για το μπάσο, για τη μουσική, μιλάει απλά για τη ζωή του. Γελάει, χαίρεται, παθιάζεται, θυμώνει... Τα βάζει με τους άχρηστους χαρτογιακάδες, που αγνοούν τους πραγματικούς μουσικούς. Τα βάζει με τους δήθεν «δημοσιογράφους» που θεωρούν τη Jazz τσιφλίκι τους. Λατρεύει το Ροκ και δουλεύει πάνω σε τραγούδια Purple και Zeppelin. Γουστάρει το Μέταλ και θέλει να γράψει Μέταλ και να συνεργαστεί με μια τέτοια μπάντα που θα τον πλησίαζε... Είναι ο άνθρωπος που γράφει τόσο πολλή μουσική, που θα μπορούσε να κυκλοφορήσει ένδεκα άλμπουμ στη σειρά. Κάπου εκεί βαρέθηκα να βάζω θαυμαστικά σε παρένθεση... Αποφάσισα απλά να θαυμάζω τον μεγάλο Έλληνα μουσικό, τον άνθρωπο που οδηγεί το τρίτο ρεύμα στον εικοστό πρώτο αιώνα.

Συνέντευξη στον Κώστα Κούλη

Rockpages.gr : Το 2005 κυκλοφόρησε το «ΝΤΟΜΙΝΟ» και, έτσι όπως αναγράφονται οι συλλαβές, η μία κάτω από την άλλη, είναι ένα πολύ χαριτωμένο εξώφυλλο. Πολύ ευρηματικό. Ωραία όλα αυτά, αλλά η καινούργια δουλειά...;

Γιώργος Φακανάς : Η καινούργια δουλειά... Πρώτα απ’ όλα θα πρέπει να σου πω ότι οι καινούργιες δουλειές είναι τρεις! Όσο κι αν ακούγεται «βαρύ», είμαι ένας άνθρωπος που γράφει παρά πολύ μουσική και γράφει παρά πολύ συχνά. Για μένα πολύ σημαντική είναι και η σύνθεση, πέρα απ’ το να παίζω μπάσο. Και η ενορχήστρωση φυσικά. Γιατί τις δουλειές που γράφω και συνθέτω μ’ αρέσει να τις ενορχηστρώνω κιόλας. Μ’ αρέσει να τα κάνω όλα αυτά, είναι για μένα μεγάλη ευχαρίστηση. Φυσικά δεν θα βγουν όλες αυτές οι δουλειές μαζί. Η πρώτη λέγεται “Interspirit”. Το άλμπουμ αυτό θα παρουσιαστεί 5 και 6 Δεκεμβρίου στο Αθηνά Live. Το CD αυτό είναι επί της ουσίας το πρώτο προσωπικό CD του Anthony Jackson. Ενός από τους μεγαλύτερους μπασίστες που περπάτησε ποτέ στη γη! Του μπασίστα που ανακάλυψε το πεντάχορδο και το εξάχορδο μπάσο, που παίζουν όλοι σήμερα. Μιλάμε για τρεις χιλιάδες (σ.σ. !!!) ηχογραφήσεις, με όλα τα ονόματα. Πρόκειται για ένα θρύλο του οργάνου, ο οποίος μου έκανε τη μεγάλη τιμή να αναθέσει σε μένα, αφού πρώτα αρνήθηκε σε ανθρώπους επιπέδου Quincy Jones, να γράψω τα κομμάτια για το πρώτο του CD. Και παίζουμε δύο μπασίστες μαζί. Οι συνθέσεις είναι μεν δικές μου, αλλά παίζουμε μαζί. Στα τύμπανα είναι ο Dave Weckl, στις κιθάρες ο Frank Gambale, ο Mitch Forman είναι στα πλήκτρα, στα πνευστά είναι ο Tony Lakatos, ο Michail Iossifov, ο Πατερέλης, ο Ανδρέου, ο Sam Marlieri, στα κρουστά είναι ο Enrique Bu και παίζουν ακόμα τα έγχορδα της Ορχήστρας Των Χρωμάτων. Είναι μια σούπερ παραγωγή – και μια σούπερ ομάδα – η οποία θα κυκλοφορήσει σε όλη τη Γη. Αυτό είναι το “Interspirit”. Έπεται, και τώρα το ηχογραφώ, το επόμενο CD, το οποίο είναι αυτό (σ.σ. δείχνει ένα βαρύ βιβλίο με παρτιτούρες). Εδώ είναι οι νότες... Λέγεται “Maestro”... Ηχογραφείται με drummer τον Alex Acuna, με τον Bireli Lagrene στις κιθάρες, μια σειρά από πολύ καλούς πάλι Έλληνες μουσικούς, και θα παίζουν οι Bob Francheschini και Eric Marienthal, δύο πνευστοί, Αμερικάνοι, πασίγνωστοι... Το “Maestro” είναι μια συνθετική δουλειά που είχα κάνει το ’96, παραγγελία των Δημητρίων στη Θεσσαλονίκη, το έτος Δ. Μητρόπουλου, είχε ανεβεί μάλιστα μια παράσταση με το όνομα «Δημήτρης Μητρόπουλος» και εγώ είχα γράψει τη μουσική για αυτή την παράσταση. Τώρα την κάνω CD, προσθέτοντας και άλλα πράγματα. Τον Φεβρουάριο θα ηχογραφήσουμε το “Acrobat”, με drummer τον τεράστιο Dennis Chambers. Το κομμάτια γράφτηκαν μετά από επιθυμία του ίδιου του Chambers να παίξει μαζί μου και θα παίξουν και οι Scott Henderson και Greg Howe.

Rockpages.gr : Πολύ υλικό...

Γιώργος Φακανάς : Θα μπορούσα, αν είχα χρόνο μόνο για στούντιο, να ηχογραφήσω ένδεκα CD στη σειρά (σ.σ. βάλτε όσα θαυμαστικά θέλετε) για τον απλούστατο λόγο ότι μου γίνονται και διάφορες παραγγελίες, γράφω πράγματα... Όπως είπα και στην αρχή, είναι κάτι που με διασκεδάζει αφάνταστα.
Rockpages.gr : Για αυτή την διασκέδαση λοιπόν διαβάζω ότι έχεις συμμετάσχει σε πάνω από εξακόσιους δίσκους!

Γιώργος Φακανάς : Μπορεί και επτακόσιους...

Rockpages.gr: Δεν λες ποτέ όχι όταν σε καλούν;

Γιώργος Φακανάς: Να σου πω τι γίνεται... Ξεκίνησα το 1979-80, παίζοντας στη «Λιλιπούπολη» του Χατζιδάκι. Ήταν η πρώτη φορά που είδα στούντιο στη ζωή μου. Από τότε και μετά άρχισε πολύς κόσμος του εντέχνου να με ζητάει στο στούντιο. Για μένα το στούντιο αποτέλεσε τεράστια εμπειρία. Ακόμα κι αν έπαιζα σε έναν δίσκο που μπορεί να μην τον αγόραζα ποτέ, ήθελα να έχω την εμπειρία, επειδή ήμουν πολύ μικρός εκείνη την εποχή. Έτσι λοιπόν έπαιξα σε παρά πολλούς δίσκους, μέχρι το 1992. Αν θυμάμαι καλά, η τελευταία «εμπορική» δουλειά που έκανα ήταν οι «Γραμμές των Οριζόντων» του Θ. Μικρούτσικου. Μέχρι τότε έπαιξα σε τόσους δίσκους! Από τότε μέχρι σήμερα παίζω σε CD που επιλέγω εγώ. Ποτέ μου όμως δεν πήγα σε νυχτερινό κέντρο. Ποτέ μου δεν έπαιξα σε σκυλάδικα, ποτέ μου δεν έπαιξα σε μπουζούκια. Πιστεύω ότι ο μουσικός που πιστεύει στον εαυτό του, έχει τη δυνατότητα να κάνει μια καταπληκτική καριέρα, παίζοντας ένα μουσικό όργανο ΚΑΙ στην Ελλάδα, ας το υπογραμμίσουμε αυτό. Χωρίς να έχει καμία σχέση με τον άσχημο χώρο της νύχτας. Και πιστεύω ότι είναι επιλογή του μουσικού για το αν θα είναι πίσω από τους «τραγουδισταράδες» και τους «τραγουδοποιούς» ή αν θα διαλέξει το δρόμο της καρδιάς του... Μην ξεχνάμε ότι είμαστε η μόνη χώρα που δίνει την εύκολη λύση των σκυλάδικων και θα πρέπει να σου θυμίσω ότι και ο Βέλγος μουσικός και ο Ολλανδός και ο Ιταλός και ο Γάλλος έχουν και αυτοί να πληρώσουν ρεύμα, τηλέφωνο, εφορία, παιδιά, αυτοκίνητα, ζωή... Δεν είναι λοιπόν δικαιολογία αυτή για τα σκυλάδικα...

Rockpages.gr : Ανοίγεις μεγάλη κουβέντα τώρα...

Γιώργος Φακανάς : Δεν πειράζει... Ίσως μάλιστα αυτό να είναι πιο σημαντικό. Υπάρχει το ταλέντο, υπάρχει και η δουλειά. Το ταλέντο κάπου μπορεί να είναι και καταδίκη. Μπορεί να έχεις ταλέντο και να κάθεσαι όλη μέρα, περιμένοντας να γίνουν όλα από μόνα τους. Το ταλέντο είναι το 2-3% για να πετύχεις. Το υπόλοιπο 97-98% είναι δουλειά.

Rockpages.gr : Γιατί μπάσο;

Γιώργος Φακανάς : Πρέπει να σου πω ότι αυτό έγινε τελείως τυχαία. Είναι από κείνα τα τυχαία περιστατικά που χαρακτηρίζουν τη ζωή σου. Εγώ ξεκίνησα να κάνω κιθάρα όταν ήμουν μικρός, κλασσική κιθάρα... Εκείνη την εποχή δεν μπορούσες να διανοηθείς καν να κάνεις σύγχρονες σπουδές, σε ένα μεγάλο ωδείο σαν αυτό. Αυτά ήταν παραμύθια της Χαλιμάς για τη δεκαετία του ’70... Από την κλασσική κιθάρα πήγα στην ηλεκτρική και στο Ροκ γκρουπ της γειτονιάς και κιθάρα εκεί έπαιζαν τα μεγαλύτερα παιδιά... Και μένα με «ρίξανε» στο μπάσο, που ήμουνα μικρός... Και μου έσωσαν τη ζωή! Είναι το όργανο που ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία και το χαρακτήρα μου. Επειδή είμαι ένας άνθρωπος οργανωτικός, ένας άνθρωπος που του αρέσει να ελέγχει το περιβάλλον μέσα στο οποίο κινείται...

Rockpages.gr : Σου αρέσει να είσαι η «γέφυρα»; Γιατί το μπάσο είναι.

Γιώργος Φακανάς : Όπως λέω και στους μαθητές μου, το μπάσο είναι η κόλλα, που ενώνει την αρμονία, τη μελωδία και το ρυθμό, τα τρία συστατικά της μουσικής. Βρίσκεται κάπου στα θεμέλια, στη βάση – γι αυτό λέγεται και μπάσο – του μουσικού οικοδομήματος.

Rockpages.gr : Γράφεις μουσική για το θέατρο, μουσική για τον κινηματογράφο. Πόσο σε ιντριγκάρει αυτή η διαδικασία; Σε σχέση με το να γράφεις μουσική για το επόμενο άλμπουμ σου;

Γιώργος Φακανάς : Στο «επόμενο άλμπουμ» είμαι πιο ελεύθερος... Δεν έχω κανένα πάνω απ’ το κεφάλι μου να μου πει «Αυτό δεν ταιριάζει, εκείνο δεν μ’ αρέσει». Είναι εντελώς προσωπικό. Στη διαδικασία να γράφεις μουσική κατά παραγγελία μπαίνουν και άλλοι παράγοντες... Ο σκηνοθέτης... Πρέπει η μουσική σου να υπηρετήσει την ταινία. Εκεί βέβαια βρίσκεται και το μεγάλο στοίχημα. Να μπορέσεις να κερδίσεις την προσωπική σου ελευθερία μέσα από τους συμβιβασμούς μιας παραγγελίας. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι όλη η μουσική ιστορία έχει χτιστεί με παραγγελίες. Γιατί πάντοτε έπρεπε οι μουσικοί να ζουν. Έτσι λοιπόν έπαιρναν παραγγελίες. Παλιά από τους βασιλιάδες και την εκκλησία, σήμερα από τους παραγωγούς... Είναι πάντως από τις πιο αγαπημένες μου δουλειές, η μουσική για θέατρο και κινηματογράφο... Πέρυσι έγραψα μια Ροκ όπερα, που μου την παράγγειλε το θέατρο Άνοιξης, του Γιάννη Μαργαρίτη. Ήταν Δεκέμβριος και μου λέει «Θα ανέβει τον Φεβρουάριο»... Του λέω «Ωραία, εννοείς τον άλλο Φεβρουάριο». «Όχι, αυτόν τον Φεβρουάριο»! Και μέσα σε 42 μέρες έγραψα δύο ώρες και ένα τέταρτο μουσική πάνω σε δικό του λιμπρέτο. Φαντάσου με πόση χαρά λειτούργησα... Τώρα θέλω να το κάνω για Ροκ Γκρουπ και ορχήστρα, με την Ορχήστρα Των Χρωμάτων μάλιστα.

Rockpages.gr : Πάτε γραμμή για το Μέγαρο δηλαδή...

Γιώργος Φακανάς : Δεν ξέρω που θα ανεβεί, στο Μέγαρο ή στα Μέγαρα, (γέλια) αυτό που έχει σημασία είναι να γίνει δουλειά.

Rockpages.gr : Επειδή, πέρα από το στούντιο, είσαι live μουσικός και έχεις κάνει πολλά live... Όταν ανεβαίνεις πάνω στη σκηνή, πώς αισθάνεσαι; Όπως την πρώτη φορά;

Γιώργος Φακανάς : Α, ναι... Κοίταξε, πάντα έχεις μια μικρή ανησυχία για το αποτέλεσμα. Θέλεις να βγει καλό, δεν θέλεις να σου ξεφύγουν πράγματα, για τα οποία θα νιώθεις άσχημα μετά. Βέβαια, η τέλεια συναυλία δεν έχει γίνει ακόμα από κανέναν. Η σκηνή είναι το σπίτι μας και είναι φυσικό, αφού παίζουμε μουσικά όργανα. Η ανησυχία θα υπάρχει πάντα. Γιατί θέλεις να δώσεις τον καλύτερο εαυτό σου. Με τη μελέτη όμως ανεβάζουμε το μίνιμουμ των δυνατοτήτων μας. Γιατί το μίνιμούμ σου πρέπει να σε τιμά. Το μάξιμουμ θα έλθει κάποια στιγμή...

Rockpages.gr : Κάποια σκηνή που θα ήθελες να παίξεις;

Γιώργος Φακανάς : Στην Ελλάδα, και ευχαριστώ την καλή μου τύχη, έχω παίξει σε ό,τι είναι τιμητικό. Έχω κάνει δεκαοκτώ παρουσιάσεις στο Μέγαρο, παίζοντας δικά μου πράγματα. Έχω παίξει στο Ηρώδειο... Έχω διευθύνει Jazz Fusion ορχήστρες... Εγώ θέλω πολύ απλά το Αθηνά Live, που βρίσκεται μέσα στο Ωδείο Τέχνης, να είναι η σκηνή που θα με βρουν όλοι. Γι αυτό παρουσιάζουμε και τόσο μεγάλα ονόματα. Γι αυτό θέλουμε να ανοιχτούμε στο εξωτερικό. Θέλω να παίξω σε μια σκηνή του Montreux, σε μια σκηνή της Νέας Υόρκης – όπου είμαι ήδη καλεσμένος – στο Blue Note, στο πραγματικό του πρόγραμμα... στο Φεστιβάλ της Περούτζια.

Rockpages.gr : Το Ροκ για σένα τι σημαίνει; Σε ενδιαφέρει;

Γιώργος Φακανάς : Όχι απλά με ενδιαφέρει... Από το Ροκ ξεκίνησα! Αγαπημένα μου γκρουπ είναι παρά πολλά από τη δεκαετία του ’70 και του ’80...

Rockpages.gr : Του ’70... Purple, Zeppelin...

Γιώργος Φακανάς : Αυτά τα δύο που είπες... Έχω πάρει 23 κομμάτια από Zeppelin και Purple και τα φτιάχνω, επειδή είναι βιωματικά, τα μετατρέπω για big band. Σε αυτά τα γκρουπ εγώ οφείλω στοιχεία από τη μουσική. Ροκ και Μέταλ ακούω και σήμερα. Υπάρχουν πολλές και συγκλονιστικές ιδέες εκεί μέσα. Ένα πράγμα μόνο. Στα παιδιά που ακούνε Ροκ και Μέταλ. Να σπουδάσουν μουσική. Αν θέλουν πραγματικά να προάγουν αυτό που ακούνε, πρέπει να μελετήσουν. Δεν αρκεί να κρατάνε μια κιθάρα και να ξέρουν πως να τη χειρίζονται. Πρέπει να μάθουν. Μην κάνουν τους μουσικούς, ας γίνουν μουσικοί. Λατρεύω αυτό το είδος και ας έχω «περάσει» αλλού...

Rockpages.gr : Ας υποθέσουμε ότι σου έρχεται μια μπάντα, η οποία παίζει Ροκ, Μέταλ... και επειδή σε θαυμάζει ζητάει συνεργασία μαζί σου.

Γιώργος Φακανάς : Η καλύτερή μου! Δεν ξέρω αν θα έρχονταν εκείνοι... Υπάρχει μια προκατάληψη. «Ο Φακανάς παίζει Jazz. Έλα, μωρέ τώρα»... Αυτές είναι οι νοοτροπίες που πρέπει να σπάσουν... Ευχαρίστως θα παίξω, κάτι παραπάνω από ευχαρίστως. Μάλιστα, θα ήθελα πολύ να κάνω δική μου μουσική και να τη δώσω σε μία Μέταλ μπάντα να παίξει. Με δικά μου κομμάτια. Αρκεί να ξέρουν μουσική. Αλλιώς θα με κουράσουν και θα τους κουράσω.

Rockpages.gr : Αν σε ρωτήσουν δηλαδή «Φίλε μου, πού είναι η ταμπλατούρα»;

Γιώργος Φακανάς : Όχι ταμπλατούρα! Η ταμπλατούρα είναι ναρκωτικό στη μουσική. Κοιμίζει τον εγκέφαλο, είναι ένα απλό χαπάκι. Και πρέπει οι μουσικοί να ακούνε τα πάντα. Fusion, Jazz... Δεν κατάλαβα δηλαδή, ποιος έβαλε τα όρια; Αυτά είναι δημοσιογραφικοί όροι. Η διαφοροποίηση της μουσικής ανά τους αιώνες έγινε για δύο λόγους. Για τους ιστορικούς της μουσικής, για να μπορέσουν να κατατάξουν και για τα media κάθε εποχής, για να μεταδώσουν κάτι που δεν γνωρίζουν. Γιατί οι δημοσιογράφοι δεν γνωρίζουν μουσική. Ακούνε μόνο. Πρέπει λοιπόν να βρουν έναν τρόπο να μεταδώσουν αυτό το πράγμα. Έξω οι ταμπέλες λοιπόν! Έξω τα σύνορα, για να κάνουμε μουσική όλοι μαζί!

Rockpages.gr : Το περιοδικό “Bass Player” σου έχει κάνει αφιέρωμα επτά σελίδων, είσαι μάλιστα ο μοναδικός Ευρωπαίος μπασίστας, στον οποίο έχει γίνει αυτή η τιμή. Είσαι μέσα στους δέκα καλύτερους μπασίστες στον κόσμο για το 2008, είσαι ο μόνος Έλληνας που έχει παίξει στην ορχήστρα νέων της ΕΟΚ τότε... Σε έχουν αποκαλέσει «Λεωνίδα Καβάκο του μπάσου»...

Γιώργος Φακανάς : (γελάει) Πήρα το Λεωνίδα τηλέφωνο και του είπα «Να σου πω... Κι εσύ είσαι ο Γιώργος Φακανάς της κλασσικής, έτσι»; (πολλά γέλια) Πλάκα κάνω...

Rockpages.gr : Στο εξωτερικό λοιπόν χαίρεις μεγάλης εκτίμησης... Σκέφτεσαι πως θα έπρεπε να συμβαίνει το ίδιο και εδώ; Και από τον κόσμο, όχι μόνο τους ειδήμονες...

Γιώργος Φακανάς : Μήπως είναι λιγάκι ανάποδα;

Rockpages.gr : Εννοείς ότι ο κόσμος ξέρει και οι «ειδήμονες» όχι;

Γιώργος Φακανάς : Εξαιτίας του Facebook και του Myspace, μας επισκέπτονται χιλιάδες άνθρωποι κάθε μέρα. Πολλοί Έλληνες, από όλα τα μέρη της Ελλάδας. Μην ξεχνάς ότι τα βιβλία μου έχουν πουλήσει 30.000 αντίτυπα.

Rockpages.gr : Τεράστιο νούμερο...

Γιώργος Φακανάς : Και εδώ έρχονται οι ιθύνοντες...

Rockpages.gr : Και οι «ειδήμονες»;

Γιώργος Φακανάς : Καλά... Ας μην μιλήσουμε γι αυτούς. Έχω μεγάλο πρόβλημα μ’ αυτούς. Έχουμε μεγάλο πρόβλημα με αυτούς που ασχολούνται με τη Jazz «δημοσιογραφία» στην Ελλάδα. Πιο πολύ σνομπάρισμα τρώει η Ελληνική Jazz από τους “Jazz δημοσιογράφους” παρά από οπουδήποτε αλλού...
Rockpages.gr : Μιλάμε δηλαδή για δημοσιογραφική αλητεία...

Γιώργος Φακανάς : Υπάρχει πολύ μεγάλο πρόβλημα... Σε έντυπα που υποτίθεται ότι ασχολούνται με τη Jazz, φιλοξενούνται ο Σαββόπουλος και η Αρβανιτάκη... Αυτό είναι απαράδεκτο. Για να ξαναγυρίσουμε σε αυτό που έλεγες, εδώ η λείπει η κρατική αρωγή. Ιδίως για ένα είδος εξαγώγιμο, όπως η Jazz. Γιατί η Jazz είναι διεθνής, όπως το Ροκ, όπως η κλασσική. Και γιατί το λέω αυτό... Γιατί το κράτος λέει «Το Χατζιδάκι και το Θεοδωράκη, παιδιά»... Ναι, αλλά φτάνει πια! Μήπως είναι καιρός να δούμε Έλληνες που δοξάζουν την πατρίδα μας στο εξωτερικό; Γιατί αυτό που έκανε το “Bass Player” για μένα ισοδυναμεί με Ολυμπιακό μετάλλιο (σ.σ. εγώ θα προσέθετα χρυσό μετάλλιο και παγκόσμιο ρεκόρ). Γιατί το “Bass Player” βάζει στο αφιέρωμα μια Ελληνική σημαία και γράφει “A major voice from the Aegean” (Μια μεγάλη φωνή από το Αιγαίο). Και είναι Αμερικάνικο περιοδικό! Υπάρχει κάποιος από το Υπουργείο Πολιτισμού να το εκτιμήσει αυτό; Να το διαχειριστεί; Το πόσο θα μπορούσαν να με «εκμεταλλευτούν»...
Rockpages.gr : Να υποθέσω λοιπόν ότι και αυτό το ωδείο είναι εντελώς δικό σου δημιούργημα...

Γιώργος Φακανάς : Και χωρίς καμία κρατική επιχορήγηση. Θα πω κάτι, μιας και είμαστε στο χώρο του Ροκ. Ο Paul McCartney... Η βασίλισσα τον ξανακάλεσε να τον τιμήσει, μόνο του, όταν πήγε στο Liverpool, αν δεν κάνω λάθος, και έφτιαξε μια σχολή, μισή από τη δική μου, και μάλιστα με χρήματα του Βρετανικού δημοσίου.

Rockpages.gr : Και όχι με τα δικά του, που είναι μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια λίρες.

Γιώργος Φακανάς : Ακριβώς! Είναι ο πιο πλούσιος καλλιτέχνης ever! Και έφτιαξε μια σχολή χίλια τετραγωνικά ενώ η δική μου είναι δυόμισι χιλιάδες! Τότε τον φώναξε η βασίλισσα, για αυτή την ιδέα. Και εγώ έχω δώσει το αίμα της ψυχής μου και χρήματα με τα οποία θα μπορούσα να ανάβω πούρα, όπως αυτοί οι τραγουδοποιοί, να έχω το ένα πόδι πάνω στ’ άλλο. Άντ’ αυτού, κάνω κάτι, για το οποίο άλλοι γίνονται Sir!

Rockpages.gr : Για το μέλλον τι μας επιφυλάσσεις;

Γιώργος Φακανάς : Έχουμε το YFG (Yiorgos Fakanas Group), το οποίο μάλιστα υπάρχει εδώ και 18 χρόνια και έχουν περάσει απ’ αυτό όλοι σχεδόν οι καλοί Έλληνες Jazz μουσικοί. Φέτος αποτελείται από τους Πατερέλη, Ανδρέου, Κτιστάκη, Σεβδαλή και μένα. Εμένα, άσε με έξω... Μιλάμε λοιπόν για τέσσερα πολύ μεγάλα ονόματα. Και φωνάζουμε πολύ μεγάλα ονόματα. Οι drummer που σου είπα, ο Mike Miller (σ.σ. κιθάρα, έχει παίξει με τον Chick Corea – το Rockpages συνάντησε και αυτόν το μεγάλο καλλιτέχνη από κοντά και η συνέντευξη θα «ανεβεί» σύντομα) και βέβαια ο Anthony Jackson. Να έλθουν να τον δουν όλα τα παιδιά που παίζουν μπάσο. Θα δουν τον μέγιστο. Τον άνθρωπο που ανακάλυψε το μπάσο που παίζουν. Και μετά θα βγούμε με το YFG περιοδεία. Επίσης, εγώ και ο Anthony Jackson, θα πάμε τη δεύτερη – τρίτη εβδομάδα του Απριλίου σε διάφορες χώρες στην Κεντρική Ευρώπη, με drummer τον Dave Weckl και υπόλοιπο γκρουπ το Ελληνικό φυσικά.

 

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Μετάφραση μιάς μεγάλης παρουσίασης-συνέντευξης του Γιώργου Φακανά στο BASS PLAYER τον Δεκέμβρη του 2008.
Γ. ΦΑΚΑΝΑΣ: ΜΙΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΦΩΝΗ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ


Ο τίτλος του καλύτερου μουσικού παγκοσμίως, πηγαίνει χέρι-χέρι με τον όρο του καλύτερου ακροατή και συχνά με αυτόν του παγκόσμιου ταξιδιώτη. Έτσι υπήρξε μια άμεση αίσθηση προσδοκίας όταν ο Anthony Jackson, ένας τακτικός παγκόσμιος οδοιπόρος σε αναζήτηση της τέχνης του, μας έφερε σε επαφή με τον Γιώργο Φακανά, ένα μπασίστα / συνθέτη που συνάντησε στην Αθήνα στην Ελλάδα, ενώ βρισκόταν σε περιοδεία με τον κιθαρίστα Mike Stern. Ο Φακανάς είναι πράγματι ένα «μουσικό θαύμα». Τα δύο πιο πρόσφατα cd του “Echoes” (Απόηχοι) και “Domino”, είναι κύρια πιστοποιητικά. Το “Echoes”, που παρουσιάζει τον τρομπετίστα Wallace Roney, αποτελείται από δέκα ανατεθειμένα κομμάτια που απεικονίζουν σημαντικές γεωγραφικές περιοχές της Ελλάδας· είναι γραμμένο για μικρή τζάζ ορχήστρα και κουιντέτο για έγχορδα- (δύο βιολιά, μία βιόλα, ένα τσέλλο)- κουαρτέτο συν ένα κόντρα-μπάσο.

Το Domino είναι  μια συναρπαστική fusion αναφορά, που προβάλλει τον Stern και τον ντράμερ Dave Weckl. ‘Αμεσα προφανής- και στα δύο cd- είναι η πρώτης τάξεως δεξιότητα του Γιώργου στην ταστιέρα- από ποικίλους κατανοητούς και προκλητικούς αυθόρμητους ρυθμούς, μέχρι ασυγκράτητη bebop επιρροή στις αυτοσχεδιαστικές του πτήσεις. Αλλά η μούσα του, γίνεται μυθική αφού αρχίσετε να απορροφάτε τις επιτακτικά γλυπτές συνθέσεις του, γεμάτες με αντιστικτικά crosscurrents, ανεπτυγμένα ορχηστρικά θέματα και πρωτοπορειακές μπάσες αρμονικές φωνές. Ωστόσο αυτή είναι μόνο μια άποψη της πανοραμικής σταδιοδρομίας του, μια από τις πιο δυναμικές Ελληνικές μουσικές φιγούρες.

Γεννημένος στην Αθήνα το 1961, ο Γιώργος Φακανάς άκουγε κυρίως καλλιτέχνες της ροκ όπως Led Zeppelin, Deep Purple και Jethro Tull  στην ανάπτυξη τους.  Παρακολούθησε μερικά μαθήματα κλασικής κιθάρας και πιάνου στην ηλικία των εννέα ετών και στα δεκατρία,ένα συγκρότημα στη γειτονιά του, τον ένταξε για να παίζει μπάσο. Με μοναδικό εφόδιο ένα “Clear Sound” ηλεκτρικό μπάσο στο χέρι – αλλά με κανένα μουσικό άλμπουμ, βιβλίο ή μουσική σχολή διαθέσιμη στην Ελλάδα τότε – ο Γιώργος έπρεπε να αναζητήσει πληροφορίες από οπουδήποτε μπορούσε. Αυτό τον οδήγησε στο μοναδικό jazz club στην Αθήνα οπού είχε μια συνένωση περίπου τριάντα μουσικών  που θα πήγαινε να ακούει. Θυμάται, «τότε ήταν που έμαθα για το Real Book, που με δίδαξε τα τζάζ πρότυπα, εξέλιξε τις κλίμακες, μελωδίες και μπασιστικά στυλ αλλά δεν υπήρχε κανένας να μου διαβεβαιώσει ότι αυτό που έκανα ήταν το σωστό. Αυτό έκανε τη θέλησή μου για γνώση ακόμα πιο δυνατή».

Ο Φακανάς βρήκε τυχαία το άλμουπ του Stanley Clark School Days στην ηλικία των δεκαπέντε ετών και πέρασε ένα καλοκαίρι να transcribing τα τραγούδια. ‘Επειτα ήρθαν οι επιρροές από τους Jaco Pastorious, Anthony Jackson και Ron Carter καθώς και η αγορά ενός ’76  Fender Jazz Bass. Επίσης ξεκίνησε την σύνθεση, με αγάπη για τα μεγάλα ορχηστρικά σύνολα. Το 1980, ο Φακανάς επιλέχθηκε ως μέλος της Eurojazz, μία μεγάλη μπάντα που αποτελείται από τους καλύτερους jazz Ευρωπαίους μουσικούς, νεότεροι των 23 ετών. Η  Eurojazz έκανε περιοδεία στην Ευρώπη για τέσσερα χρόνια και η εμπειρία τον βοήθησε σαν την μουσική σχολή που δεν είχε ποτέ. Έπειτα ακολούθησε η δημιουργία των ISKRA, το πρώτο fusion γκρούπ στην Ελλάδα.

Πάνω από τέσσερα χρόνια και με δύο άλμπουμ, η μπάντα – τώρα αναγνωρίζεται διεθνώς ως «ιστορική» - άνοιξε την πόρτα για την ανάπτυξη της jazz fusion στην Ελλάδα. Ο Φακανάς έθεσε σε κυκλοφορία το πρώτο του σόλο CD το 1988 και άρχισε την άνθισή του σε διεθνώς διάσημες κοινωνικές θέσεις, συνθέτοντας (και μερικές φορές διευθύνοντας) μουσική για θέατρο, κινηματογράφο και τηλεόραση, σημαντικές συμφωνίες, και διάφορα ορχηστρικά jazz σύνολα. Το 1997 άνοιξε το Ωδείο Art Music School, μία μουσική Μέκκα στην Αθήνα που boasts για την ικανότητα των 65 μελών της, των 600 μαθητών, το  στούντιο ηχογράφησης και πρόβας, ένα εκδοτικό τμήμα και ένα club (Αθηνά Live) – όπου πολυάριθμοι Stateside συμπεριλαμβανομένου τους  Joe Zawinul, Yellow-jackets, Billy Cobham, και Allan Holdsworth, που έχουν παίξει και έχουν δώσει τις clinics τους. Μιλήσαμε στα αγγλικά τηλεφωνικώς με τον Γιώργο στη σχολή του.

B.P. Με τις ποικίλες δεξιότητες σας γιατί το μπάσο έγινε η φωνή σας;

Γ.Φ. Η επιλογή του οργάνου είναι θέμα χαρακτήρα. Είμαι κάποιος που επιθυμεί να έχει μία γενική άποψη των πραγμάτων και θέλω να βοηθάω να λύνονται οποιαδήποτε προβλήματα εμφανίζονται. Το μπάσο είναι η ρίζα της αρμονίας και υποστηρίζει ολόκληρη την μουσική δομή. Καθορίζει εάν η μελωδία κάθεται καλά με τα ακόρντα. Επιπροσθέτως, ο ρυθμός εξαρτάται από το μπάσο, έτσι ο μπασίστας έχει μία σημαντική ευθύνη στη σκηνή. Αυτή η άποψη με ιντριγγάρει και γι’αυτό το λόγο διάλεξα το μπάσο ως μία φυσική επέκταση του εαυτού μου και της φωνής μου.

B.P. Ποιοι μπασίστες αποτέλεσαν το κλειδί στην εξέλιξη του στύλ σας;

Γ.Φ. Νιώθω οτι έχω κερδίσει πολλά ακούγοντας τον τρόπο όπου μπασίστες όπως ο Anthony Jackson και ο Jaco Pastorius  αναπτύσσουν τον ρυθμό. Η επιρροή τους είναι πιθανόν ευδιάκριτη στο παίξιμό μου, αν και προσπαθώ να αφομοιώσω ότι ακούω και να το εκφράζω με τον δικό μου τρόπο. Ο Stanley Clark με ενέπνευσε στο κυριάρχο, γρήγορο παίξιμο. Πιστεύω ότι η ταχύτητα είναι σημαντική μόνο όταν οι νότες που παίζονται έχουν ένα ουσιαστικό  μελωδικό ενδιαφέρον. Παρατήρησα του Jeff Berlin’s το μελωδικό legato παίξιμο και τα ακόρντα με slight chorus ήχο. Ακούγοντας κοντραμπασίστες σαν τον Eddie Gomez, Dave Holland και Ron Carter με βοήθησαν να αναπτύξω το walking παίξιμό μου και επίσης να επιβραδύνω την ταχύτητα των φράσεών μου, από την άποψη του να νιώθω περισσότερο ικανοποιημένος με λιγότερες νότες. Πολλοί από τους νεότερους μπασίστες με εντυπωσιάζουν σήμερα με τις τεχνικές τους δυνατότητες, αλλά εγώ ψάχνω πάντα για εκείνα τα σημεία όπου η μουσικότητα αντικαθιστά την επιδειξιμανία.

B.P. Tι μπορείς να μοιραστείς με μας για την τεχνική σου;

Γ.Φ. Παίζω εναλάσσοντας τα δύο δάχτυλα του δεξιού μου χεριού. Στο αριστερό τοποθετώ δάχτυλο ανά τάστο. Τις σπάνιες φορές που σλαπάρω, είναι με τον αντίχειρα κάθετα στις χορδές. Σβήνω τον ήχο με ένα συνδυασμό του δεξιού και του αριστερού μου χεριού και παίζω πολλά double-stops και ακόρντα. Πάντα ανακαλύπτω κάτι καινούριο. Γενικά, η τεχνική είναι ένα απαραίτητο εργαλείο για όποιον παίζει· δεν μπορείς να κάνεις τίποτα χωρίς αυτήν και τίποτα μόνο με άυτήν. Πιστεύω πως ένας μπασίστας πρέπει να διαιρεί τον χρόνο του βελτιώνοντας την τεχνική του καθώς και την μουσικότητά του, δίνοντας περισσότερο χρόνο στο δεύτερο.

B.P. Τι διακρίνει τους αυτοσχεδιασμούς σου;

Γ.Φ. Ακούω ένα ευρύ φάσμα μουσικής· όλα μπορούν να είναι μια επιρροή. Δεν νομίζω ότι μπορώ να ονομάσω συγκεκριμένους μπασίστες, άλλους οργανοπαίχτες ή μορφές που έχουν χαρακτηρίσει τους αυτοσχεδιασμούς μου, είναι όλα εκεί. Ας μην ξεχάσουμε τους τρόπους - Ionian, Dorian, Lydian, Mixolydian, Phrygian, Aeolian, Locrian - οπου έχουν τα ονόματα και τις ρίζες τους στην αρχαία Ελλάδα. Φυσικά, στις μέρες μας χρησιμοποιούνται διαφορετικά. Αλλά εξοικειώνομαι με όλες τις δημοφιλείς ελληνικές κλίμακες και τρόπους, και όταν η αρμονία μου το επιτρέπει τα χρησιμοποιώ στους αυτοσχεδιασμούς μου. Η bebop και άλλα είδη της jazz είναι τα κύρια αυτοσχεδιαστικά στυλ που έμαθα και αγαπώ, αρχίζοντας με το Omni Book [Alfred] του Charlie Parker. Χρησιμοποιώ αυτά τα στυλ συχνότερα από τα άλλα επειδή μπορώ να εκφράσω το παιξιμό μου και τις συνθέσεις μου καλύτερα μέσα από αυτά. Θα μπορούσα να πω ότι ξεκινώ από τα διεθνή και καταλήγω στα Ελληνικά.

B.P. Ποια είναι η προσέγγισή σου στο ρυθμικό παίξιμο?  Παίζεις παραδοσιακούς Ελληνικούς μονούς χρόνους  υποδεικνύοντας τις ρυθμικές  φιγούρες στο rhythm section?

Γ.Φ. Πιο συχνά, ο ρόλος του ντράμερ καθορίζει τον τρόπο που θα μπώ στο ρυθμό. Συνήθως ο τρόπος που παίζω είναι συμπληρωματκός στο τι κάνει ο ντράμερ. Αν αυτός ή αυτή παίζει σταθερά και αραιά, μπορώ να παίξω ένα πιο πολύπλοκο pattern και να χρησιμοποιήσω στην πραγματικότητα ολόκληρο το σώμα του οργάνου μου.  ‘Έτσι είναι ικανότερος να πλησιάσω την αρμονία και τη μελωδία μιας μπασογραμμής, εφόσον δεν παρεμβαίνω στα κομμάτια της μελωδίας ή στους αυτοσχεδιασμούς που συμβαίνουν εκείνη τη στιγμή. Εάν ωστόσο ο ντράμερ παίζει πυκνά με ποικίλα ρυθμικά patterns, επιστρέφω συνήθως στο βασικό ρυθμό στις χαμηλές register – εκτός αν έχουμε παίξει μαζί πολύ, που σε αυτή την περίπτωση παίρνω μερικά από τα pattern του ή της, εφόσον σιγουρευτώ ότι δεν φορτώνω το κομμάτι πάρα πολύ ρυθμικά. Είναι αλήθεια ότι στην Ελλάδα μεγαλώνουμε ακούγοντας μονούς  χρόνους signatures. Αλλά αυτοί οι ρυθμοί έχουν μία πολύ συγκεκριμένη αναπτυξιακή πορεία και δεν είναι τόσο πολύπλοκοι όσο μερικοί μονοί χρόνοι που ακούω από άλλες χώρες . Στα σίγουρα είναι στο μυαλό μου σαν μουσική που ακούω από παιδί, έτσι μπορούν περιστασιακά να βγούν ασυναίσθητα.

B.P. Τι προκάλεσε τη συνθετική σας πλευρά;

Γ.Φ. Το Ελληνικό περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσα χαρακτηρίζεται από δύο αντιφατικά μουσικά ρεύματα. Αφ΄ενός υπήρχε - και ακόμα υπάρχει μία τεράστια πολιτιστική παράδοση αιώνων. Στις μέρες μας οι Έλληνες προσπαθούν να βρούν ένα τρόπο να εκφράσουν αυτά τα μουσικά στοιχεία που έχουν βαθιές ρίζες ανάμεσά μας. Αφ΄ετέρου, οι νέες ιδέες και οι μουσικές τάσεις εμφανίζονται ως αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίησης  που επηρέασαν με  φυσικό τρόπο έναν “περίεργο” μουσικό όπως εμένα. Έτσι, ο κύριος λόγος που ξεκίνησα να συνθέτω στην ηλικία των 15 ετών, ήταν να συνδυάσω την  «ελληνικότητά μου» με ότι εγώ θεωρώ ως καλύτερη διεθνής μουσική τάση: την jazz και τα παρακλάδια της. Πίστευα, και ακόμη πιστεύω, πως αν κάθε συνθέτης από οπουδήποτε στον κόσμο, πλησίασε το γράψιμό του μ’αυτόν τον τρόπο, θα μπορούσαμε να έχουμε μία πραγματικά διεθνή γλώσσα που θα περικλείει όλες τις εθνικές ιδέες και «γλώσσες».

B.P. Σε τι όργανο γράφεις;

Γ.Φ. Το ηλεκτρικό μπάσο ήταν και παραμένει η κύρια συνθετική μου πλατφόρμα, ακόμα και όταν συνθέτω για ορχηστρικά μουσικά σύνολα στα οποία δεν υπάρχει καθόλου μπάσο – για παράδειγμα το κουαρτέτο ενχόρδων. Το όργανό μας μου δίνει την ευκαιρία να ξέρω τέλεια τον τρόπο «που δουλεύει» κάθε είδος μουσικής. Ταυτόχρονα, μου επιτρέπει να αναλύω και να κρατάω στα χέρια μου ολόκληρη τη μελωδία. Η ποικιλία του οργάνου – χάρη του  Anthony Jackson την εφεύρεση της έκτης χορδής – μου επιτρέπει να εκτελώ οποιαδήποτε μελωδία. Αυτή η απόλυτη μουσική εξουσία μετατρέπει τον μπασίστα στο πιο φυσικό συνθέτη. Ελπίζω όλοι οι μπασίστες, φίλοι και συνεργάτες να συνειδητοποιήσουν με τον ίδιο τρόπο τη βαθία μουσική δύναμη που κρατούν στα χέρια τους όταν παίζουν μπάσο.

B.P. Πώς συνυπάρχουν οι δύο πειθαρχίες , στη περίπτωσή σου;

Γ.Φ. Γράφω μουσική από την ανάγκη να ακούω και να μεταδίδω μία καλλιτεχνική ιδέα περιεκτικά. Από αυτή την άποψη , είμαι συνθέτης. Το ηλεκτρικό μπάσο είναι πάντα ο αρχικός τρόπος έκφρασής μου. Εντούτοις, δεν μου αρέσει να γράφω μουσική που χαρακτηρίζει ένα μπάσο με όλα τα άλλα απλώς να ακολουθούν. Το μπάσο πρέπει να εξυπηρετεί τη σύνθεση, και αν έχω κάποια εντολή από το όργανο μπορώ να το καταστήσω αξιοπρόσεχτο χωρίς την παρεμπόδιση της σύνθεσης. Αυτή είναι πάντα η πρόθεσή μου: για τις δύο ιδιότητες που έχω ως μπασίστας και συνθέτης για να μην υπονομεύει ο ένας τον άλλο. Ακόμα, η σύνθεση είναι πάνω από όλα, και είναι θέμα χρόνου πριν αυτό γίνει προφανές.

B.P. Πώς εξετάζετε τη σταδιοδρομία σας, και τι επακολουθεί;

Γ.Φ. Έχω τρία cd  σε παραγωγικό στάδιο. Το πρώτο, Interspirit, είναι οκτώ κομμάτια συγκροτημένα για δύο μπασίστες και διάφορα ορχηστρικά γκρούπ. Είναι τιμή και ευχαρίστηση να δουλεύεις με τον Anthony Jackson, που θα είναι ο κύριος πρωταγωνιστής στο πρόγραμμα. Το δεύτερο cd, Maestro, είναι μία δουλειά για διάφορα μουσικά ορχηστρικά σύνολα αφιερωμένα στον μεγάλο μαέστρο Δημήτρη Μητρόπουλο, που διεύθυνε τη φιλαρμονική ορχήστρα της Νέας Υόρκης για χρόνια. Το τρίτο cd είναι μία συνέχεια της τζάζ fusion κατεύθυνσης του Domino, με τον  Dave Weckl στα ντράμς. Επίσης δουλεύω την έκδοση ενός πεντάτομου βιβλίου για το ηλεκτρικό μπάσο. Και, φυσικά, θα ήθελα πολύ να έρθω στη Αμερική να παίξω, είτε με το γκρούπ μου είτε ως sideman. Όσο για την καριέρα μου, από την δημιουργική της πλευρά, νιώθω πλήρης γιατί πάντα προσπαθούσα να δίνω το μέγιστο των δυνατοτήτων μου. Υποθέτω αυτός είναι ο μόνος τρόπος που ξέρω για να κερδίσεις αναγνώριση και ανταμοιβή για τη δουλειά σου.

 

Γιώργος φακανάς: εκτίμηση  από τον Anthony Jackson

Πώς είναι όταν ένα σημαντικό ευρέου φάσματος ταλέντο όπως ο Γιώργος Φακανάς να καταφέρνει τέτοια αναγνώριση στην ίδια του τη χώρα, να παραμένει όμως διεθνώς κρυφό; Θα μπορούσε να είναι το γεγονός ότι ο ελληνικός πολιτισμός είναι περισσότερο εσωστρεφής και αυτοπροστατευτικός από τον δικό μας; Σε τελευταία ανάλυση οποιοσδήποτε Αμερικάνος που έχει ολοκληρώσει ότι έχει κάνει??  θα ήταν  προσάρτημα σε κάθε μουσικό περιοδικό των ΗΠΑ, της Μεγάλης Βρετανίας, της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας κ.λ.π και ίσως αυτό είναι μια ένδειξη. Έχω ακούσει ιστορίες για διάσημα ονόματα μεγάλων μπασισταράδων που επικοινώνησαν με το Bass Player λέγοντας: Νομίζω ότι ήρθε η ώρα για την επομενή μου παρουσίαση. Πότε;  Ίσως πρέπει κάτι να υποθεί απλά για να κάνεις ότι λες επιμελώς, αδιάκοπα, με πειθαρχία χωρίς να ανησυχείς για τον τίτλο ‘μπασίστας’ του έτους. Αν υποτεθεί η ποιότητα της δουλειάς, η αναγνώριση έρχεται αναπόφευκτα – αν και όχι όσο γρήγορα ή όσο πολύ θα ήθελε ο καθένας. Σε κάθε περίπτωση το εξαιρετικό παράδειγμα του Γιώργου Φακανά θα έπρεπε να υπενθυμίσει σε όλους μας την ικανότητα της απερίσπαστης αφοσίωσης  και αυτοβελτίωσης. Ο άνθρωπος έχει πολλά να πει. Σε όλους μας.